شهر قم از نگاه دوربین عکاسی

تصاویر بازی فوتبال بین ملوان انزلی، و صبای قم در ورزشگاه یادگار امام شهر (گزارش تصویری) (عکس)

qom-barax — Sat, 21 Nov 2009 23:55:18 GMT

تصاویر (عکس های) بازی فوتبال بین تیم های ملوان انزلی و صباباتری شهر قم
ورزشگاه یادگار امام

عکس های بازی بین دو تیم ملوان بندر انزلی و صبای قم، در ورزشگاه یادگار امام، شروع بازی

عکس های بازی بین دو تیم ملوان بندر انزلی و صبای قم، در ورزشگاه یادگار امام، مراسم قبل از آغاز بازی

عکس های بازی بین دو تیم ملوان بندر انزلی و صبای قم، در ورزشگاه یادگار امام، نواختن سرود

عکس های بازی بین دو تیم ملوان بندر انزلی و صبای قم، در ورزشگاه یادگار امام، شکار لحظات

گزارش تصویری بازی بین دو تیم ملوان انزلی و صبا باتری قم، در ورزشگاه یادگار امام

تصویر از: فوتبال دو تیم ملوان انزلی و صبا باتری قم، در ورزشگاه یادگار امام

به بازی فوتبال خیلی علاقه ای ندارم. اصلا اهل فوتبال نیستم. ولی کشته مرده، دیدن تماشاچی های داغ و هواداران دو آتیشه این ورزش توی ورزشگاه ها هستم. امروز هم برای دیدن و البته عکاسی از بازی بین دو تیم ملوان بندر انزلی، و صبای قم (صبا باتری سازی) به ورزشگاه یادگار امام شهر قم رفتم. تصاویر که طبق معمول عکس های خودم از این بازی هست. خبر هم به نقل از سایت خبرگزاری ایرنا. شرمندم که عکس ها اون طور که باید و شاید در نیامد. جایگاه عکاسا ما رو راه ندادن. مجبور شدم از بالا جایگاه تماشاچی ها عکاسی کنم. موفق باشید. (در صورت تمایل برای دیدن عکس های بیشتر، روی ادامه مطلب کلیک کنید. متشکرم)
به گزارش سرویس خبری ایرنا: تيم هاي فوتبال صباي قم و ملوان بندر انزلي عصر جمعه در ورزشگاه يادگار امام قم به مصاف يکديگر رفتند که در پايان تيم ميهمان با نتيجه يک بر صفر مقابل صبا پيروز شد. تک گل اين ديدار را سيد جلال رافخايي در دقيقه ۲۹ براي ملوان به ثمر رساند. در اين ديدار که به قضاوت حسين اسدي، حسين خانبان و علي کناري برگزار شد ۹ بازيکن از دو تيم با کارت زرد داور جريمه شدند. مرتضي اسدي، ارشاد يوسفي، مرتضي کاشي، محسن بيات و عباس محمد رضايي از صباي قم به همراه آلن باسيج، آدريانو آلوز، محمد حيدري و آرش قليزاد از ملوان اخطاري هاي اين ديدار بودند. از اين بازي حدود ۴ هزار نفر تماشاگر ديدن کردند! صباي قم پيش از اين مقابل تيم هاي مس کرمان و مقاومت سپاسي شيراز متحمل شکست هاي خانگي شده بود.

برای دیدن عکس های بیشتر به ادامه مطلب مراجعه کنید
آمدیم و شما از ناموس مردم عکس گرفتی؟ (اگر دوست داشتید بخونید)
مطلبی درباره فیلتر شدن سایت پیکاسا و از دسترس خارج شدن بعضی تصاویر آرشیو وبلاگ عکس قم
Saba Battery qom, football News Photo
Sports photography. Hunting moments. News Photos
Photographer: Mostafa meraji

عکس های بازی ملوان بندر انزلی، و باشگاه صبای قم (گزارش تصویری)(ورزشی)

qom-barax — Thu, 19 Nov 2009 02:10:18 GMT

عکس های بازی ملوان بندر انزلی و باشگاه صبای قم در ورزشگاه یادگار امام شهر

متاسفانه صبا این بازی را یک بر صفر به تیم ملوان بندر انزلی واگذار کرد. عذر خواهی میکنم اگر عکس ها اون طوری که باید و شاید از آب در نیامده. عکسها رو از جایگاه تماشاچی ها گرفتم.
درباره تیم صباباتری قم در سایت ویکیپدیا چنین میخوانیم: باشگاه فوتبال صبای قم یکی از باشگاه‌های فوتبال ایران است که در سال ۱۳۸۰ توسط شرکت باتری سازی نیرو که وابسته به ارتش جمهوری اسلامی ایران است تاسیس شد. این تیم هم اکنون در لیگ برتر فوتبال ایران به رقابت با دیگر تیم‌ها می‌پردازد. این تیم در گذشته با نام مهمات‌سازی ارتش به بازی در لیگ‌های دسته‌های پایین‌تر ایران می‌پرداخت که در سال ۱۳۸۰ با خرید امتیاز باشگاه صنام به دسته اول لیگ آزادگان ایران آمد و بعد از یک سال به لیگ برتر صعود کرد.
صباباتری در طول هشت سال حضور در لیگ برتر، موفق به کسب یک مقام چهارمی، یک مقام سومی، قهرمانی در یک دروه جام حذفی و قهرمان تنها سوپر جام ایران شده است. صباباتری جزو معدود تیم‌هایی در ایران بود که دارای ورزشگاه اختصاصی (استادیوم هفت هزار نفری شهید درخشان صباشهر) بود.
در سال ۱۳۸۷ باشگاه از تهران به قم منتقل شد و از فصل ۱۳۸۸-۱۳۸۷ بازی‌های صبا در ورزشگاه یادگار امام قم برگزار می‌گردد.

Saba Qom Football Club (Persian: باشگاه فوتبال صبای قم) is a football team based in Qom, Iran.
The team is part of Saba Battery Club, owned by Saba Battery Co, and is located in Qom, although they are registered as a team from Qom. They are one of the wealthier teams in the league, and have good facilities and management compared to other IPL teams

تصاویر (عکس های) نمایشگاه آشپزی و صنایع غذایی در تهران (گزارش تصویری) (پایتخت، ایران)

qom-barax — Mon, 09 Nov 2009 20:33:18 GMT

تصاویر نمایشگاه مواد غذایی و آشپزی، تهران

تصاویر نمایشگاه صنایع غذایی و آشپزی تهران، فروش یک جور معجون غذایی توسط دو خانم

تصاویر نمایشگاه صنایع غذایی و آشپزی تهران، فروش انواع روغن های غذایی

تصاویر نمایشگاه صنایع غذایی و آشپزی تهران، فروش انواع ترشیجات و شوری ها

تصاویر نمایشگاه صنایع غذایی و آشپزی تهران، فروش لوازم تزئینات سفره و دسر

تصاویر نمایشگاه صنایع غذایی و آشپزی تهران، فروش ترشیجات

عکس های نمایشگاه صنایع غذایی و آشپزی، ایران، تهران، فروش غذاهای آماده

عکس های نمایشگاه صنایع غذایی و آشپزی، ایران، تهران، مواد غذایی خشک شده

عکس های نمایشگاه صنایع غذایی و آشپزی، ایران، تهران، تصویر آش سنتی ایرانی

عکس های نمایشگاه صنایع غذایی و آشپزی، ایران، تهران، آش سنتی ایران

عکس های نمایشگاه صنایع غذایی و آشپزی، ایران، تهران

عکس های نمایشگاه صنایع غذایی و آشپزی، ایران، تهران، خانم و آقا در حال طبخ غذا

عکسهای نمایشگاه صنایع غذایی و آشپزی، ایران، تهران، دختر خانم، در حال تهیه سس

عکسهای نمایشگاه صنایع غذایی و آشپزی، ایران، تهران، فروش انواع لوازم طبخ غذا و دسر

درود به همه دوستان. قبل از هر چیز، باید تشکر کنم از دوست عزیزی که عکس ها رو بسیار زودتر از من، محبت کردند و روی وبلاگشون در معرض دید عموم قرار دادند. همچنین دوست عکاس و هنرمندم که در این نمایشگاه من رو همراهی کرد. گزارش رو هم از وبلاگ این بزرگوار که خیلی زیبا این نمایشگاه رو توصیف کردند، استفاده کردم. عکسهای داغونش هم که مال خود حقیر فقیرم هست. قول داده بودیم که هر چند پست عکس قم، چند پست هم از دیگر نقاط ایران عکس خبری، یا ... بگذاریم. اینم یه سری عکس از نمایشگاه صنایع غذایی و آشپزی توی تهران (پایتخت).....قید زمان هم مهم نیست. چون تمام شد.
گزارش: به نمايش گذاشتن انواع ترشيجات ، روغن هاي مايع رژيمي ، چيدمان سفره عقد،سبزي آرايي،سالادهاي رنگ و وارنگ، سس هاي مختلف ،ادويه جات، ميوه وسبزيجات خشک،اِعمال تزئينات زيبا روي سيفي جات و آموزش کارشان با ابزار مخصوص به بازديدکنندگان، لوازم برقي و فن آوريهاي جديد آشپزي و هر انچه که مربوط به آشپزي ميشود.
شرکت هاي مختلف سازنده مواد غذايي زيادي در اين نمايشگاه شرکت کرده بودند که اطلاعات مربوط ولازم را به مردم ميدادند. اجازه تست کردن بعضي از غذاها وترشي ها براي تبليغ و فروش خودشون هم که شده بود،براي عموم ،رايگان بود.بعضي از غذاها هم مثل آش و سوپها هم که فقط براي نمايش آماده بود.تاجرها و مغازه داران هم در اين نمايشگاه براي خريد عمده کالا و يا گرفتن نمايندگي پخش آمده بودند. فست فود از قبيل سيب زميني سرخ کرده و پيتزا قيفي، ساندويچ، چيپس ،کنتاکي ودر ادامه ذرت مکزيکي هم که ناگفته پيداست،فروش زيادي داشت.

تصاویر در آژانس عکس خبری هنری ایران
Cooking and Food Exhibition Gallery. Iran, Tehran
qom Blog _ Iran Pictures
Photographer: Mostafa meraji

تصاویر شانزدهمین نمایشگاه بین المللی مطبوعات، ایران، تهران (عکس)

qom-barax — Sat, 31 Oct 2009 04:53:18 GMT

عکس ها (تصاویر) شانزدهمین نمایشگاه مطبوعات تهران، ایران

جمعه، روز دوم نمایشگاه بزرگ مطبوعات داخلی ایران، فرصت خوبی شد تا با دوست هنرمند و عکاسم، میثم خضری عزیز، سری به مصلی امام خمینی بزنیم و ضمن بازدید از این نمایشگاه، گزارش تصویری هم از این نمایشگاه داشته باشیم که تصاویر مربوط به آن را علاوه بر بالا، در ادامه مطلب نیز میتوانید مشاهده کنید. داستان پسوند بین المللی واسه این نمایشگاه رو هم ما نفهمیدیم. ولی فکر کنم به خاطر حضور محدود خبرنگاران خارجی در این نمایشگاه باشه. سروصداهایی هم مربوط به طرفداران میرحسین موسوی و احمدی نژاد از اطراف و اکناف نمایشگاه به گوش میرسید که ما ترجیح دادیم به دور از این سروصداهای انتخاباتی سیاسی، به کارمون برسیم...(سری که درد نمیکنه دستمال نمی بندن) در ادامه به همراه خبری از سایت مردم سالاری در این مورد:
به گزارش سایت مردم سالاری:
     شانزدهمين نمايشگاه مطبوعات و خبرگزاري ها که سه سال است از نمايشگاه کتاب مستقل شده و به صورت بين المللي برگزار مي شود، بعدازظهر ديروز با سخنراني وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي و معاون امور مطبوعاتي و اطلاع رساني او در محل مصلاي تهران آغاز به کار کرد. به گزارش ايسنا، مراسم افتتاحيه در فضايي محدود و کوچک برگزار شد به طوري که بسياري از ميهمانان در حالي که کارت دعوت مراسم در دست شان بود، ايستاده به سخنراني ها گوش مي دادند. مراسم افتتاحيه با قرائت قرآن و پس از آن نواختن موسيقي به سبک نقاره زدن در حرم مطهر امام رضا (ع) آغاز شد که تحسين حضار به ويژه نمايندگان خارجي حاضر در مراسم را برانگيخت. بعد از مراسم وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي و معاون مطبوعاتي او بدون بازديد از نمايشگاه و به دليل آنکه بايد در جلسه ديگري حضور مي يافتند، محل نمايشگاه را ترک کردند. اما فضاي نمايشگاه شانزدهم در روز نخست بيش تر با تکاپوي غرفه داران همراه بود تا مثل هميشه آخرين اقدامات لازم براي غرفه آرايي را در نخستين روز که بازديدکننده چنداني هم نداشت به انجام برسانند.
     در ساعات ابتدايي افتتاح نمايشگاه، هنوز موکت هاي لوله شده در برخي از بخش هاي نمايشگاه ديده مي شد که با عجله در حال باز شدن و مفرش کردن نمايشگاه براي ميزباني از اهالي و علاقه مندان به مطبوعات و خبرگزاري ها بود. در نمايشگاه امسال ميدان گاهي مربع شکل بين بخش هاي مربوط به استان ها و نشريات ديني، فلسفي و سياسي قرار گرفته است; ميدان گاهي که يک حجم شيشه اي از آن تا شعاع يک متري به گونه اي قرار گرفته که روزنامه هايي که در کشور منتشر مي شوند روي آن انباشته شده است. نماد سه وجهي شيشه اي که برروي آن تصوير سه کاج نقش بسته است شايد به اندازه مجسمه هاي روزنامه پوش نمايشگاه پانزدهم جذاب نباشد اما افراد را به ايستادن، نگاه کردن و بعضا عکس گرفتن وا مي دارد. شايد نخستين روز نمايشگاه با بيش از ۶۰۰ غرفه شور و حال سال گذشته را با حسرت از ذهن حاضران گذراند اما غرفه داران به حضور علاقه مندان مطبوعات به عنوان چشم بيناي جامعه از روز دوم اميدوارند. به هرحال شانزدهمين نمايشگاه مطبوعات و خبرگزاري ها با شعار ارتقاي جايگاه رسانه و تعميق اخلاق حرفه اي عصر ديروز با حضور مسوولان مربوطه از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي و نمايندگان مطبوعات و خبرگزاري ها افتتاح شد.
     در ابتداي مراسم افتتاحيه معاون امور مطبوعاتي و اطلاع رساني وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي اظهار کرد: متاسفانه رسانه هاي غربي واقعيات کشور ما را وارونه جلوه مي دهند و امروز اين وظيفه رسانه هاست که در دفاع از حاکميت کشور و حقوق حقه ملت ايران و آزادي هايي که به ملت ما تعلق دارد، انعکاس دهنده واقعيات موجود باشيم تا به اندازه اي از تبليغات رسانه اي غرب جلوگيري کنيم. عليرضا ملکيان با بيان اين که امسال سومين سال است که جشنواره و نمايشگاه به صورت بين المللي و مستقل از نمايشگاه کتاب برگزار مي شود گفت: با وجود اين جدايي نمايشگاه از استقبال خوبي برخوردار بوده و تعداد بازديدکنندگان آن چشمگير است. وي گفت: در نمايشگاه امسال بيش از ۶۰۰ غرفه با حضور بيش از ۱۵۰۰ نشريه حضور دارند، همچنين مطبوعات دانشجويي با ۱۸۰۰ نشريه از ۲۱ دانشگاه سراسر کشور و نيز پايگاه هاي اطلاع رساني و روابط عمومي دستگاه هاي دولتي براي نخستين بار حضور دارند. او ادامه داد: افزايش تعداد کشورهاي شرکت کننده در نمايشگاه امسال به ۳۵ کشور نسبت به ۳۰ کشور در سال گذشته نيز از تفاوت هاي نمايشگاه شانزدهم است. هدف از حضور نمايندگان رسانه هاي خارجي در نمايشگاه بين المللي مطبوعات و خبرگزاري ها در ايران، آشنايي آنان با فضاي رسانه اي کشور و شور و اشتياق آن هاست تا با وجود تبليغات منفي قدرت هاي استکباري در زمينه رسانه هاي ما از نزديک با واقعيت هاي نظام جمهوري اسلامي ايران آشنا شوند. در ادامه سيد محمد حسيني - وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي - با اشاره به شعار نمايشگاه شانزدهم مطبوعات و خبرگزاري ها که ارتقاي جايگاه رسانه و تعميق اخلاق حرفه اي روزنامه نگاري است، گفت: رسانه ها بايد آيينه تمام نماي واقعيت ها در کشور بوده و کجي ها و نارسايي هايي موجود در جامعه را متوجه شوند و آن را به منظور برون رفت از آن مشکل مطرح کنند و قصد ايجاد نااميدي در کشور را نداشته باشند. او با بيان اينکه قطعا همه قواي سه گانه به ويژه دولت عنايت خاصي به مطبوعات و رسانه هاي مختلف دارند، گفت: اميدواريم به عنوان عضو کوچکي بتوانيم وظايفي را که در قبال اين عزيزان داريم انجام دهيم. وي با تاکيد بر اينکه نقش رسانه ها در جامعه يک نقش انکارناپذير است، گفت: به عنوان فردي که حداقل از ابتداي انقلاب اسلامي و قبل از آن به مسائل مختلف جامعه و رويدادها علاقه مند بوده و به عنوان روزنامه خوان حرفه اي هستم، مي خواهم به نکاتي درباره مطبوعات و رسانه ها اشاره کنم. حسيني در بخشي از سخنان خود با بيان اين که اميد همواره بايد در جامعه وجود داشته باشد تصريح کرد: مطبوعات بايد در کنار نارسايي ها به نشاط و شادابي در جامعه کمک کنند; جامعه اي که مطبوعات آن پويا باشد، زنده و پرتحرک خواهد بود. وزير فرهنگ و ارشاد با بيان اين که مطبوعات ما بايد مطالبات حقيقي و واقعي جامعه را بيان کنند اظهار کرد: پرداختن به مشکلات واهي خود مي توانند مشکلي بر مشکلات ديگر بيفزايد.
وي با تشکر از حضور همه علاقه مندان اين نمايشگاه متقارن شدن آن را با ولادت حضرت معصومه (س) به فال نيک گرفته و گفت: ما در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي با مقولات متعددي سر و کار داريم که يک بحث آن ها بحث شوراي فرهنگ عمومي است که هر دو هفته يک بار برگزار مي شود و انتظار داريم که به مقولات متعدد در اين زمينه بيش از پيش توجه شود. او ادامه داد: علي رغم اينکه يک ملت فرهنگي هستيم اما طبيعتا ضعف هايي وجود دارد و مطبوعات بايد زبان گويا، گوش شنوا و ديدي واقع بين در اين زمينه داشته باشند تا بتوانند تاثيرگذاري مناسبي داشته باشند. وزير ارشاد رعايت عدالت و انصاف را که در تعاليم ديني نيز به آن تاکيد شده است از مواردي دانست که مطبوعات بايد به آن پايبند باشند و صرفا با حدس و گمان درباره مسائل مختلف مطلب عنوان نکنند.

عکسها در سایت خبری بی بی سی فارسی
ادامه تصاویر در ادامه مطلب وبلاگ عکس قم
عکسها از وبلاگ عکس قم. خبر از سایت مردم سالاری

چند عکس و چند نکته (تصاویر هنری به علاوه مقاله ای در باب فلسفه عکاسی از ویلم فلسور)

qom-barax — Tue, 27 Oct 2009 00:03:18 GMT

چند عکس، چند نکته
(تصاویر هنری به علاوه مقاله ای در باب فلسفه عکاسی از ویلم فلسور)
(ترجمه پوپک بایرامی)

خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

من حاصل عمر خود ندارم جز غم در عشق ز نیک و بد ندارم جز غم
یک همدم با وفا ندیدم جز درد یک مونس نامزد ندارم جز غم

اگرت سلطنت فقر ببخشند ای دل کمترین ملک تو از ماه بود تا ماهی

اینم به نظرم شغل و سرگرمی خوبی هست که به پیرمردهای بازنشسته پیشنهاد میکنم!

درباب فلسفه عکاسی، برگرفته از کتاب ارزشمند ویلم فلوسر (ترجمه پوپک بایرامی)
     عکس، به عنوان نخستین تصویر فنی، در قرن نوزدهم اختراع شد تا متن را تحت یک طلسم جادویی قرار دهد، هرچند که مخترعان عکس هم احتمالا از این هدف بی خبر بودند. اختراع عکس یک واقعه تاریخی تعیین کننده، مانند اختراع خط بود. با اختراع خط، تاریخ به مفهوم محدود آن به صورت پیکاری مقابل بت پرستی شروع شد، با اختراع عکس، پسا تاریخ به صورت پیکاری مقابل متن پرستی آغاز شد. شرایط قرن نوزدهم چنین بود: اختراع چاپ و امکان تحصیلات همگانی به توانایی عمومی خواندن انجامید. به این ترتیب یک آگاهی فراگیر از تاریخ به وجود آمد و حتی لایه هایی از جامعه را در بر گرفت که قبلا یک زندگی جادویی داشتند و اکنون یک زندگی پرولتاریا و تاریخی را آغاز کرده بودند. - یعنی دهقانان، این اتفاق مرهون متن ارزان قیمت بود: همه جور متنی از کتاب و روزنامه گرفته تا آگاهی، با قیمتی ارزان فراوان شد، به این ترتیب آگاهی تاریخی و تفکر مفهومی ای به همان ارزانی نیز به وجود آمد که در جهت کاملا متضاد توسعه یافت. از یک سو، تصویر قدیمی- که از هجوم متن، به مکان های گردهمایی عمومی مانند موزه، سالن و گالری پناه برده بود- به صورت هرمتیک (غیر قابل نفوذ برای همگان) در آمد و تاثیر خود را بر زندگی روزمره از دست داد. از سوی دیگر متن هرمتیک به وجود آمد که مخاطبانش گروهی از نخبگان و متخصصان بودند، به عبارت دیگر، ادبیات علمی ای که تفکر مفهومی مبتذل، یارای رویارویی با آن را نداشت. به این ترتیب فرهنگ به سه شاخه تقسیم شد: شاخه های هنرهای زیبا که از تصویر قدیمی تغذیه میشد، اما از لحاظ مفهومی و فنی هم تقویت شده بود، شاخه علم و تکنولوژی که از متن هرمتیک تغذیه میشد، و سرانجام شاخه مربوط به لایه فراگیر اجتماع که از متن مبتذل تغذیه میشد، به منظور جلوگیری از تجزیه فرهنگ، تصویر فنی به عنوان رمزی معتبر برای کل جامعه اختراع شد: معتبر به این معنا که در واقع تصویر فنی قرار بود، نخست، تصویر را دوباره به زندگی روزمره معرفی کند، دوم، متن هرمتیک را قابل فهم سازد و سوم، جادوی پنهانی را که به عملکرد خود در متون مبتذل ادامه میداد، آشکار سازد. این تصویر قرار بود کوچکترین مقسوم علیه مشترک هنر، علم و سیاست، به عنوان ارزش های جامع، باشد، به عبارت دیگر در آن واحد زیا، صحیح، و خوب باشد و به این ترتیب یه عنوان قانون معتبر و جامع بر بحران فرهنگ، بحران هنر، علم و سیاست چیره شود.
     اما در واقع عملکرد تصاویر فنی جور دیگری است، آن ها تصویر سنتی را به زندگی باز نمیگردانند. بلکه به جای تکثیر آن، جانشین آن میشوند. و به جای این که همان طور که قرار بود، متن هرمتیک را قابل فهم سازند، با تفسیر عبارات علمی و معادلات به صورت حالت اشیاء، یعنی عکس، این متن را تحریف می کنند. این تصاویر به هیچ وجه جادوی پیشا تاریخ را که به صورت پنهان در متن مبتذل وجود داشت، آشکار نمیکنند، بلکه آن را با جادوی جدیدی جایگزین میکنند، یک جادوی برنامه ریزی شده. از آن پس دیگر نمیتوانند آن طور که قرار بود فرهنگ را به فصل مشترکش خلاصه کنند، بلکه برعکس، آن را به صورت توده ای بی شکل خرد میکنند. فرهنگ توده ها نتیجه آن است.
     توضیح این مسئله چنین است: تصویر فنی، سطحی است که مشابه سد عمل میکند، تصویر سنتی به درون تصویر فنی جاری شده و به صورت نامحدود قابلیت بازتولید دارد: تصویر قدیمی در تصویر فنی جریان میابد (مثلا به صورت پوستر) متن علمی به درون تصویر فنی جریان میابد و رمزگذاری آن از خط به حالت اشیاء تبدیل میشود و ویژگی ای جادویی پیدا میکند )مانند مدل هایی که قصد تفهیم معادله اینشتین را دارند)، متن مبتذل، (سیلی از مقالات روزنامه، تبلیغات، داستان های کوتاه و غیره) در تصویر فنی جریان می یابند و جادو و ایدئولوژی درونی آن ها به ترجمانی از جادوی برنامه ریزی شده تصویر فنی تبدیل میشود (به عنوان مثال: عکس ـ داستان). به این ترتیب، تصویر فنی، کل تاریخ را جذب کرده، یک حافظه جمعی تشکیل میدهد که دارای یک گردشی دایره وار و بی انتها است.
هیچ عاملی جلودار این نیروی جریان تصویر فنی نیست ـ تمام فعالیت های هنری، علمی یا سیاسی به سوی این جریان متمایل هستند، غایت همه فعالیت های روزمره این است که به صورت عکس یا فیلم ثبت شوند چرا که به خاطر آورده شدن و تکرارپذیری نامحدود، یک تمایل عمومی است. امروزه جهت گیری تمام رخدادها به سمت صفحه تلوزیون، پرده سینما و یا عکس است تا بتوانند به صورت حالت اشیاء بیان شوند. هر چند که به این ترتیب، هر کنشی ویژگی تاریخی خود را از دست داده و همزمان به یک آیین جادویی و یک حرکت تکرار پذیر نامحدود تبدیل میشود. جهان تصاویر فنی، آن گونه که حال پیدایش پیرامون ماست، نمایانگر آخرالزمانی است که در آن تمام کنش ها و درد و رنج ها هموارده در گردش اند. به نظر می آید تنها از چنین دیدگاه آخر الزمانی است که مسئله عکاسی اهمیت در خور خود را خواهد یافت.

عکس
عکس همه جا هست: در آلبوم، مجله، کتاب، ویترین مغازه، تابلوی تبلیغاتی، کیسه خرید، قوطی کنسرو، و ... معنی آن چیست؟ طبق ملاحظات قبلی میتوانیم این فرضیه را که هنوز باید بررسی شود مطرح کنیم: این تصاویر بر مفاهیم موجود در یک برنامه دلالت دارند و جامعه را برنامه ریزی می کنند تا تحت یک جادوی ثانوی عمل کنند. در عین حال، عکس برای کسی که با ساده انگاری به آن نگاه کند، مفهوم دیگر دارد و آن سطحی است که حالت اشیاء را منعکس میکند. عکس برای چنین فردی نمایانگر خود جهان است مسلما این تماشاگر ساده اندیش، میپذیرد که حالت اشیاء از نقطه دید خاصی بر روی سطح منعکس شده اند اما خود را چندان درگیر این مسئله نمیکند. بنابراین برای او، هر نوع فلسفه عکاسی، تلف کردن کامل نیروی فکری است. چنین تماشاگری به طور ضمنی قبول دارد که از طریق عکس به جهان خارج مینگرد، و در نتیجه جهان عکس و جهان خارج یکی و مشابه هستند (که در واقع خود نوعی فلسفه ابتدایی عکاسی است). آیا این مسئله صحت دارد؟ تماشاگر ساده اندیش می بیند که در جهان عکس، هم حالت سیاه و سفید اشیاء وجود دارد و هم حالت رنگی آنها. اما آیا این حالت در جهان خارج نیز وجود دارد؟ و اگر وجود ندارد، ارتباط بین جهان عکس و جهان خارج چیست؟ همین پرسش ساده، تماشاگر ساده اندیش را به میان فلسفه عکاسی پرتاب میکند، جایی که سعی داشت از آن اجتناب کند.
     حالت سیاه و سفید اشیاء نمیتوانست در جهان خارج وجود داشته باشد، زیرا سیاه و سفید وضعیت بینابینی است، وضعیت های آرمانی، سیاه فقدان کامل تمام رنگ های موجود در نور است و سفید، حضور کامل تمام رنگ ها. سیاه و سفید مفهوم هستند. به عنوان مثال مفاهیم نظری اپتیک، از آنجا که حالت سیاه و سفید اشیاء نظری است، هیچگاه نمیتواند در جهان خارج وجود واقعی داشته باشد. اما عکس سیاه و سفید وجود واقعی دارد زیرا تصویر مفهوم نظریه اپتیک است، به عبارت دیگر، برخاسته از این نظریه است.
     سیاه و سفید وجود ندارد، اما اگر وجود داشت و میتوانستیم جهان را سیاه و سفید ببینیم قابل فهم میشد. در چنین جهانی همه چیز یا سیاه یا سفید و یا ترکیبی از هر دو بود. ایراد چنین دید سیاه و سفید به جهان مشخصا این است که این ترکیب رنگی نیست. بلکه خاکستری است. خاکستری، رنگ نظریه است و نشان میدهد دیگر نمیتوان جهان را از یک تحلیل نظری بازسازی کرد. عکس های سیاه و سفید نشان دهند این واقعیت هستند: آن ها خاکستری اند، آن ها تصاویر نظری هستند....

عمل عکاسی
احساسی که با مشاهده انسانی مجهز به دوربین عکاس (یا به عبارتی دیگر یک دوربین عکاسی مجهز به انسان) ایجاد میشود، احساس انسانی در کمین است. این همان حرکت دیرینه شکارچی دوران پیش تاریخ در دشت و صحرا است. با این تفاوت که عکاس طعمه اش را در دشت های فراخ نمیجوید. بلکه در جنگلی از اشیاء فرهنگی پی آن میگردد، و در پایش را میتوان در این جنگل مصنوعی دنبال کرد. مقاومت فرهنگ و شرطی بودن فرهنگی را میتوان از عمل عکاسی بازخواند، در واقع این همان چیزی است که باید از خود عکس بازخوانده شود.
     جنگل عکاسی، از اشیاء فرهنگی تشکیل یافته است، به عبارت دیگر، اشیایی که دانسته تولید شده اند، هر یک از این اشیاء دیده عکاس را از طعمه اش، منحرف میکند. عکاس در حالی که پنهانی از بین این اشیاء عبور می کند، سعی در اجتناب از قصد، نهفته در آن ها دارد. در پی این است که خود را از شرایط فرهنگی خود رهانیده و بدون قید و شرط، به طعمه اش، دست یابد. به همین دلیل مسیر یک عکاس در جنگل فرهنگ غرب با جنگل ژاپن یا یک کشور توسعه نیافته متفاوت است. برداشت نظری این است که شرایط فرهنگی تا حدی منفی و به صورت مقاومتی که با آن آشنا هستیم وارد عکس می شود. نقد عکاسی باید قادر باشد این شرایط فرهنگی را از روی هر عکسی نه تنها عکسهای مستند و خبری که شرایط فرهنگی خود، طعمه آن هستند بازسازی کند، چرا که ساختار شرایط فرهنگی درعمل عکاسی ثبت می شود نه در موضوع عکس.
     چنین رمزگشایی ای، از شرایط فرهنگی عکس، در عمل کمابیش غیر ممکن است، زیرا آنچه که در عکس نمایانده میشود، در واقع ویژگی های دوربینی است که شرایط فرهنگی را با تور به دام انداخته و این تور دید را محدود میکند. این مشخصه تمام کارکردهاست: ویژگی های دستگاه با شرایط فرهنگی وفق داده میشود و آن ها را فیلتر میکند. به این ترتیب شرایط فرهنگی خاص از بین میرود: نتیجه به دست آمده یک فرهنگ توده ای مربوط به دوربین است که با استاندارد آن مطابقت یافته، در غرب، در ژاپن، در کشورهای توسعه یافته و توسعه نیافته، به طور کلی در سراسر جهان تمام عکس ها از طریق دسته بندی های مشابه گرفته می شوند. گریزی از امانوئل کانت و دسته بندی هایش نیست.
     عکاس ممکن است گمان کند که با انتخاب ویژگی های مورد نظرش، در واقع معیارهای زیبایی شناسی، معرفت شناسی، یا سیاسی خود را به کار گرفته است. او میتواند انتخاب کند که عکس های هنری، علمی یا سیاسی بگیرد که در آن حالت دوربین برایش تنها یک وسیله خواهد بود. اما در هر حال معیارهای عکاس که به ظاهر ورای دوربین هستند، تابع برنامه دوربین باقی خواهند ماند. برای این که عکاس بتواند انتخابش را از بین ویژگی هایی که بر روی بدنه خارجی دوربین برنامه ریزی شده انجام دهد باید دوربین را تنظیم کند و این کاری فنی یا دقیق تر بگوییم، کاری مفهومی است (همان گونه که در ادامه نشان داده خواهد شد، مفهوم عنصری مشخص و بارز از تفکر خطی است). برای این که عکاس قادر باشد دوربین را برای عکس های هنری، علمی و سیاسی تنظیم کند، باید با برخی از مفاهیم هنر، علم و سیاست آشنا باشد، در غیر این صورت چگونه خواهد توانست آن ها را به عکس برگرداند؟ عکس ساده و غیر مفهومی وجود ندارد. عکس، تصویر مفاهیم است. در این معنا، تمام معیارهای عکاسی به صورت مفاهیم در برنامه دوربین قرار دارند.

************

دوست داشتم متن کامل این کتاب بسیار زیبا که توسط یکی از دوستان عزیز و هنرمند عکاسم به من هدیه شد، را برای دوستان عزیز و صاحب ذوق در عکاسی درج میکردم. ولی شایسته نیست زحمت مترجم این کتاب را نادیده انگاشت و به تلاش ارزشمند ایشان ظلم کرد و کپی رایت را زیر پا گذاشت. علاقمندان به ادامه بحث در این زمینه را به مطالعه و خرید این کتاب تشویق میکنم. پیروز و پایدار باشید.

آدرس جدید این فتوبلاگ
HTTP://Qom-Photos.ir
آدرس جدید فتوبلاگ تصاویر ایران زمین
http://www.iran-pictures.ir

به همت و بزرگواری دوست عزیزم آقا مجتبی درویشی، از بچه های باصفای سایت پی سی تمپ مشکل قالب وبلاگ در قسمت لوگو که در مرورگرهای اینترنت اکسپلورر درست و در مرورگرهای فایرفاکس و گوگل کروم دارای مشکل بود حل شد. کمال تشکر رو از این دوست عزیزم دارم.

تصاویر (عکس) پارک پرندگان بوستان مهدی و و باغ وحش بوستان علوی

qom-barax — Fri, 16 Oct 2009 20:50:18 GMT

عکس هایی از پارک پرندگان بوستان مهدی
به همراه تصاویری از باغ وحش تعطیل شده بوستان علوی

این تصاویر مربوط به پارک پرندگان بوستان مهدی شهر قم هست. مدتی قبل، باغ وحش بوستان علوی، به خاطر شایعات بیماری حیوانات موقتا مسدود شده بود، و ماه گذشته به طور کامل تعطیل شد. تو شهر ما، ملت کلا تو کار تعطیل کردن و بستن و .... هستن. ;) خلاصه بهانه ای شد برای این پست تصاویر پارک پرندگان بوستان مهدی و البته در ادامه مطلب، تصاویر قدیمی پارک علوی قم. خداییش حیف نبود بستنش؟
در ادامه همین صفحه هم در صورت تمایل یک داستان کوتاه زیبا که به صورت اتفاقی از خانم پروین پژواک توی نت به پستم خورد رو گذاشتم، دوست داشتید، مطالعه کنید. محبت کردن هر چی پرنده اسم و رسم دار قشنگ هست، به اسم خانم ها تمام کردن. قوی زیبا در این داستان دختر هست، پرنده قاتل هم پسر. آخرشم فیلم هندی میشه. کلا از ادبیات دویست سیصد سال به این طرف دنیا که نگاه کنید،(بعد از رنسانس و فمینیسم)، هر چی کفتار و شیر و اصغر قاتل و شمر و خولی و حرمله هست، مردان. هر چی مظلوم و ناز و خواستنی هست، خانومان!! یعنی پیامهای نهفته در این داستان کوتاه دیگه اند فمینیست بازی هست.... ;)
ضمنا بخونن اونایی که میگن مصطفی معراجی با ادبیات میانه ای نداره. این داستان کوتاه، پلی هست برای برقراری ارتباط جامعه هنری ادبی، و جامعه بزرگ عکاسان،.... ;)

آدرس جدید این فتوبلاگ
HTTP://Qom-Photos.ir
آدرس جدید فتوبلاگ ایران زمین
http://www.iran-pictures.ir

متن کوتاه از دانشنامه ویکیپدیا
باغ وحش محلی برای نگهداری حیوانات اهلی و وحشی است. در باغ وحش برای هر حیوانی قفسی را آماده کرده‌اند و اکثرا حیوانات را با جفتشان نگهداری می‌کنند و برای برخی حیوانات هم زیستگاه مصنوعی ایجاد میکنند. یک باغ وحش می‌تواند از بخش‌های زیر تشکیل شود:بخش جانوران آبزی، بخش پرندگان، بخش جانوران دوزیست و.... که تمام اینها بستگی به وسعت مکان باغ وحش دارد.
باغ های وحش در شهرهای بزرگ دنیا به عنوان مراکز پژوهشی جانورشناسی نیز کاربرد دارند. معمولاً قفس‌های حیوانات درنده از میله‌های آهن محکم ساخته می‌شود و گاه نیز در اطراف محوطه زندگی این حیوانات استخرها و دریاچه‌های عمیق میسازند.
ساخت باغ وحش یا مجموعه نگه‌داری حیوانات در یونان، روم، ایران و کشورهای اسلامی پیشینه دارد. جرجی زیدان آرد:از سرگرمی های خلفاء گردآوری و نگاهداری حیواناتی امثال شیر و ببر و فیل بود که از وسایل شکوه دربار به شمار می‌رفت. نخستین کسی که در خاندان عباسیان بدین امر یعنی نگاه داری حیوانات، اهتمام کرد، منصور بود که فیل فراوان نگاهداشت و هارون‌الرشید شیر و ببر و انواع سگ‌ها و میمو‌ن‌ها گردآوری کرد، خمارویه بن احمد بن طولون، باغ ویژه‌ای جهت درندگان داشت و در هر گوشه آن قفس و خانه خاصی جهت هر حیوان ساخته بودند.(به علاوه یزید بن معاویه سگ باز و پدر بزرگوار ایشان، معاویه ابن ابوسفیان میمون باز که در این دانشنامه جا مونده اسمشون)
نخستین باغ وحش به سبک جدید در ایران در زمان ناصرالدین شاه قاجار احداث شد و جایگاه آن باغ لاله‌زار در محل خیابان لاله زار کنونی در تهران بوده است. بعدها این باغ به فرح آباد منتقل و مرکز باغ وحش سلطنتی به شمار آمد.

داستان کوتاه مرگ قو
    بود نبود، زير آسمان کبود فرمانروايي بود که خود را ملکه عقاب مي ناميد. ملکه عقاب چشماني بزرگ، درخشان و به هم نزديک، بيني بلند که تيغه آن از نيمه رو به پايين خميده بود و گيسوان زيبا داشت. او بر سر خود تاجي از پرهاي عقاب را مي گذاشت که دنباله اش تا پشت پايش مي رسيد. ملکه عقاب هر چند خود از جنس پرنده بود اما پرندگان را دوست نداشت و بخصوص او را با پرنده گان زيبا و خوش الحان خصومتي بود آشکار.
براي بار اول در زمان سلطنت او بود که رسم زشت شکار، اسارت و فروش پرنده ها ميان مردم رواج يافت. براي بار اول در زمان سلطنت او بود که بلبل از گلسرخ، طوطي از شاخ سبز، قمری از لب جويبار جدا ماند. براي بار اول در زمان سلطنت او بود که سينه کبوتر شگافته شد، گوشت کبک کباب گرديد، پرهاي دم طاووس زينت بخش اشيا گشت و بالشت ها و دوشک هاي ثروتمندان از پر پرندگان فضا نرمي يافت.
هر چند تمام پرنده هاي خشکه و آب به ناچار مطيع امر ملکه عقاب شده بود، هنوز پرنده اي بود که آوازه زيبايي، پاکي و بي آزاريش خواب تيره عقاب را برهم مي زد.
     آن پرنده کمياب قو بود که دور از قلمروسلطنت ملکه عقاب در درياچه قو مي زيست. ملکه عقاب به جوانان سرزمينش پيام داد که هر آنکس رنج سفر به سوي درياچه قو را بر خود هموار نمايد و پرهاي نرم قو را براي بالشت خوابش هديه بياورد، سلطان قلمروش خواهد گشت. ملکه عقاب را عاشقان بسيار بود و اين زن سختدل و نيرومند که زيبايش به سان صخره هاي بلند کوه ها سرد و سخت و ساکت بود، با چشمان بزرگ قوه يي و تاج شاهپرهاي طلايي اش خواهان بسيار داشت. در ميان جوانان سرزمين او پسري بود رشيد که تا آندم دست به خون پرنده ها نيالوده بود و با اينهمه از عشق تسخير قلب و قلمرو باشکوه ملکه عقاب عزم سفر به درياچه قو را نمود. مادر پيرش به گاه وداع به او گفت: پسرم سفرت از براي نيتي شوم است و ازينرو بر دستم کاسه آب نيست تا بر قفايت بريزم. در عوض دو کاسه چشمم لبريز اشک شور است و دلم گواهي بد مي دهد. پسرم ريختن خون پرنده ها دل انسان را سخت مي سازد. چه دل خود پرنده يي است عاشق آزادي و آواز و پرواز. مگر صداي دل خود را نشنيده اي که مانند دو پرنده پيهم آواز مي خواند: له لا... له لا؟ مگر تپش قلب خود را مانند پرنده هاي اسير که بر قفس بال مي کوبند، احساس نکرده اي؟ پسرم با کشتن هر پرنده تو پري از بال پرواز دل خود را خواهي بريد و با کشتن قو... تو عشق خود را خواهي کشت. قلب سفيد خود را نابود خواهي کرد!
     پسر که از حرف هاي مادرش به لرزه درآمده بود، گفت: ولي من براي بدست آوردن عشق عقاب به پر قو نياز دارم. مادرش گفت: چه عشق است اين؟ عشق حقيقي تحمل ديدن خون پرنده زيبا چون قو را ندارد. عشقي که خون بنوشد، دروغين وبي رحم است پسرم. جوان که با سحر چشمان نافذ ملکهء عقاب جادو شده بود، پا در راه گذاشت و گفت: آري عشق او بيرحم است مادرم!
     جوان چون صدها جوان ديگر سرزمينش راهي سفري طولاني و دشوار گشت. سختي سفر بدانگونه بود که هر روز از تعداد همراهان سفر کاسته مي شد. عده اي نابود گشت و عده اي از راه برگشت. اما جوان چون کوهنوردي که به هوس تسخير بلندترين قله کوه با سنگ هاي سخت دست و پنجه نرم مي کند، از عزم خود برنگشت. روزها و شب ها در نور آفتاب و مهتاب در حاليکه خيال بال هاي عقاب بر شانه هاي خسته اش سايه مي افکند، راه زد و گام برداشت تا آنکه شامگاهي خنک به قريه يي در کنار درياچهء قو رسيد. با مردم نا آشنا بود و نمي دانست شب را در کجا بگذراند، ولي از همه اولتر مي خواست درياچه را ببيند.
     کنار درياچه قو ايستاده بود و به آب صاف که از رنگ غروب سرخرنگ شده بود، مي ديد که ناگاه علفزارهاي تيره رنگ کنار درياچه تکان خورد و دختري از ميان آن، چون نور سپيده از دهن شب بيرون آمد. دختر آنچنان آرام و با وقار راه مي پيمود که رويا و خيال مي نمود. آندم که دختر با ظرافتي بي مانند گردن بلند و نرم خود را سوي جوان دور داد و چشمان سياه و معصوم خود را به او دوخت، سراپاي پسر به لرزه درآمد و با صداي لرزان پرسيد: تو؟
     - قو!
     دختر سپيد پيراهن چنين پاسخ داد و با مشاهده حيرت پسر با تبسمي مليح علاوه کرد: گذاشتن نامي چنين بر دختران قريه ما امري است معمول. اي بيگانه! آيا کسي را سراغ داري که براي تو نان و آب و جايي براي خواب بدهد؟
     پسر گويي گنگ شده باشد، با سر پاسخ منفي داد. دختر او را به خانه خود برد. اتاقي گرم و جاي خواب نرم بدو ارزاني فرمود. پسر ماه اخير زمستان را در خانه ميزبان خود گذشت و از صحبت با پدر پير دختر دريافت که قوها در اوايل بهار به درياچه مي آيند، جفت گيري مي کنند، تخم مي دهند و جوجه هاي شان بزرگ مي شود. آنگاه پيش از سرد شدن هوا بار ديگر به سرزميني مي روند که کسي نمي داند در کجاست و گويا در قلمرو خواب پري هاست.
    باري پدر دختر از جوان پرسيد: اينهمه علاقه تو به قو از براي چيست؟
جوان سنگيني نگاه محجوب دختر را بر خود احساس کرد و کوشيد با صداي آرام پاسخ دهد: هيچ صرفامي خواهم قو ها را ببينم...
     پدر دختر آه کشيد و گفت: يکبار که قو را ديدي، مهرش بر دلت خواهد نشست.
     جوان به تبسم مرموز دختر ديد و بر اضطرابش افزوده گشت.
     بهار فرا رسيد. قوها به درياچه برگشتند. تصوير سپيد آنها بر آيينه آب چون گلبرگ هاي گل نسترن شگفت. قوهاي جوان دو بدو دور هم مي چرخيدند، مست بهار عاشقانه مي رقصيدند و آشيانه هاي سبز خود را در جزيره ها کوچک ميان نيزارهاي سبز درياچه مي ساختند. بالاخره روزي دمادم سحر جوان از خواب پريشان برخاست. بر ترديد خود غلبه کرد. تفنگ خود را که شب قبل پاک کرده و لبريز گلوله هاي آتشينش ساخته بود، گرفت. با گام هاي آهسته از خانه برآمد و سوي درياچه رفت. چون کنار آب رسيد، بر شفق خطي سرخ چون خون ريخته بود و هوا هنوز تاريک بود. آرام بر زمين دراز کشيد و جزيره کوچک روبروي خود را که ديده بود ماده قويي بر تخم هاي خود مي خوابد، نشانه گرفت. بند دستانش سست بود. عرق سرد بر جبينش نشسته بود و دلش آشوب مي شد. بادي نرم وزيد و پرهاي سفيد قو را ميان نيزار آشکار کرد. جوان دانست که اگر همين اکنون شليک نکند، در آينده نخواهد توانست قو را بکشد. پس چشمان بزرگ و درخشان ملکه عقاب را به خاطر آورد و انگشت بر ماشه فشرد.
     گلوله رها شد. فريادي در هوا پيچيد و قوها پرواز کردند. فرياد آشنا بود. تفنگ از دست جوان افتاد. جوان خود را بر آب زد و ميان ني هاي شکسته دختر جوان را با پيراهن سپيدش غرقه در خون يافت که بر آشيانه قو آرام خفته بود. جوان با حسرت و حيرت گفت: تو؟ دختر تبسمي بيرنگ کرد و گفت: قو! آنگاه نگاه خود را از مسير پرواز پرنده ها گرفت. چشمان سياه خود را که عشق و درد در آن بهم مي آميخت به پسر دوخت و دست سفيد چون بال قو خود را که از آن قطرات خون تازه چون برگ لاله فرو مي ريخت، سوي پسر دراز کرد. جوان دست دختر را گرفت و در حاليکه مي لرزيد، در کنار او زانو زد و پرسيد: تو... تو در اينجا چه مي کني؟
     دختر آرام زمزمه کرد: اين صبحگاه به همان شامگاه شبيه است که من ترا براي بار اول ديدم... نيست؟
     لبخندي حزين زد و ادامه داد: مي گويند قو هر آنجا که عاشق شد، هنگام مرگ بدانجا باز مي گردد تا در آن ديار جان بر جان آفرين بسپارد. اينک من نيز به ديده گان تو بر مي گردم و جان تلخم را به نگاه هاي شيرين تو مي سپارم، تا باشد که عشق من به تو مرگ قو نام گيرد.
     آنگاه گردن بلند و نرمش که آنهمه ظريف و با وقار بود، به آرامي بر بازوي جوان خميد و چشمان سياه و زيبايش بسته گشت. پسر با وحشت و نوميدي فرياد کشيد: نه... نه... نه...
     از آنروز تا اکنون شکارچياني که از کناره درياچه قو گذشته اند، حکايت مي کنند که در سپيده فصل بهار آندم که قوهاي عاشق به رقص رويايي خود آغاز مي کنند، شبح دختري را به روي موج هاي نيلي و ميان نيزاران پسته يي ديده اند و گاه که خواسته اند دست به شکار قو برند، دستي نيرومند ميله تفنگ شان را به کناري زده و صدايي تلخ در گوش شان ناليده است: اشتباه نکن! تو عشق خود را خواهي کشت... قلب سپيد خود را نابود خواهي کرد. قلب سپيد و بي گناه خود را... مي داني!

تصاویر باغ وحش بوستان علوی در ادامه مطلب

عکاسی از شهر در دل شب،(تصاویری از شهر قم)<عکس ایران>

qom-barax — Mon, 12 Oct 2009 08:12:18 GMT

شهر در شب
تصاويري از شهر قم در دل شب
Night Photography, Iran State, Qom City

گاهي اوقات براي عکاسي در شب، الزاما نياز به فلان دوربين، يا تجهيزات عکاسي مدرن (انواع ديفيوزر، رفلکتور، فلاش هاي مدرن و گران قیمت، بارندور، چترها، پانتوگراف و .... ) نداريد. نياز نيست براي گرفتن تصاوير موفق در شب، الزاما به فکر آتليه اي مجهز باشيد. بالاتر از آن، حتي، الزاما نياز نيست داراي دوربيني مجهز و پيشرفته باشيد! اگر با قابليت هاي دوربين کامپکت خود نيز آشنا باشيد، با ابتدايي ترين تجهيزات، و کمي خلاقيت، قادر به خلق صحنه هاي زيبايي در شب خواهيد شد. هيچ کس شما را براي نشستن در خانه و عکاسي کردن مجبور نميکند!
هميشه در شب، امکان نورپردازي براي شما وجود نخواهد داشت. خصوصا اگر قرار باشد در فضايي خارج از استوديوي مجهز خود، تصاويري را تهيه کنيد. کار با سوژه ها، نورهاي مختلف و ناشناخته در دل شب، بسيار جذاب و در بين عکاسان طرفداران زيادي دارد. (مبلمان شهری، ساختمان های (بناها) زیبای شهر در شب، گل ها و گیاهان، خیابان ها و .......)
چشم انسان قابليت تطبيق پذيري بالايي با محيط دارد. ديدن صحنه هايي کم نور در شب، براي چشم و دوربين، بسيار متفاوت است. اين در حالي است که نورهايي در سطح اشياء وجود دارند، که به چشم انسان نمي آيد و دوربين هاي مجهز، قابليت ظهور اين نورها در عکس ها را دارا هستند. در ادامه به چند عکس، کار شده در شب، با دوربين کامپکت (غير اس ال آر) H5 Sony + سه پايه، و مقاله اي کوتاه و موجز، برگرفته از کتاب آقاي رحيم دانايي و نکاتی از کتاب عکاسی دیجیتال، نوشته آروین آذرگین (در ادامه مطلب) توجه فرماييد.
ضمنا قصد ايجاد تغييرات جدي در وبلاگ عکس قم را دارم که در اين راستا به راهنمايي ها و انتقادات و پيشنهادات دوستان، در هر زمينه اي نيازمندم. (يعني به عبارت ساده تر، به نظر شما چه کنيم که وبلاگ بهتر بشه؟)

از مناظر شبانه عکاسي کنيد
مناظر شبانه صحنه هاي بسار زيبايي هستند که حتما شما هم در طول فعاليت هاي عکاسي خود وسوسه عکاسي از اين گونه صحنه ها شده ايد. مخصوصا که اين مناظر از صحنه هاي شهري يا چراغ هاي رنگارنگ ترکيب شده باشند. البته اگر شما براي عکاسي از اين صحنه ها به مانند عکاسي در روز عمل کرده باشيد، احتمالا نتيجه مطلوب را که انتظارش را داشته باشيد، نگرفته ايد. براي عکاسي در شب، بايد علاوه بر داشتن چند وسيله اضافي وقت بيشتري هم صرف عکاسي نماييد. روي هم رفته عکاسي در شب مانند صحنه هاي روز، صرفا کادربندي سوژه و نور سنجي و زدن شاتر در عرض چند ثانيه انجام نميشود. علت اين امر به دليل شرايط نوري متفاوت در دل شب است. در شب ديگر از نور خورشيد اثري نيست. تنها منابع نوري قابل دسترس، چراغ هايي هستند که به نسبت کوچکي و بزرگي و کم نور و پر نور بودن خود، صحنه را تا حدي زيادي مي توانند روشن کنند. اين نور شايد براي چشم هاي ما که تا حد زيادي ميتوانند خود را به تاريکي و نور کم عادت دهند عادي باشد، ولي براي فيلم عکاسي يا چيپس دوربين ديجيتال غير عادي هستند. در عکاسي از صحنه هاي شب سعي کنيد تا عمق ميدان زيادي در عکس ايجاد کنيد. چرا که بخش هايي از عکس شما طبيعتا سياه و تاريک خواهد بود. بستگي به منظره و سوژه اي که عکاسي ميکنيد) مطمئنا با ديافراگم بسته هيچ سرعت مناسبي براي عکاسي در شب روي گردونه انتخاب شاتر خود پيدا نخواهيد کرد، مگر اينکه دوربين شما بسيار پيشرفته باشد. بنابراين، براي عکاسي از صحنه اي با نور متوسط شب، بايد چيزي حدود يک دقيقه به فيلم 100 ISO خود نور بدهيد. يک مسئله بسيار حياتي که در اينجا وجود دارد، استفاده از سه پايه در هنگام عکاسي است که براي عکاسي از صحنه هاي شبانه از ضروريات کار است. در غير اين صورت هيچ وسيله اي که بتواند دوربين را يک دقيقه ثابت و بدون حرکت نگاه دارد، وجود ندارد. علاوه بر سه پايه، حتما از يک دکلانژور براي عکاسي در شب، استفاده کنيد. چرا که در صورتي که بخواهيد با انگشت خود به شاتر يک دقيقه فشار بياوريد حتما لرزش دست يا بدن شما به دوربين منتقل خواهد شد و عکس تار خواهد افتاد. بعد از نصب دوربين روي سه پايه و اتصال دکلانژور و کادربندي، از طريق فشار به دکلانژور، شاتر را باز کنيد و بلافاصله شروع به شمارش عددي نماييد. هر عدد بيانگر يک ثانيه خواهد بود تا بدانيد که چقدر به عکس خود نور داده ايد. پس از پايان مدت زمان لازم ماشه دکلانژور را رها کنيد تا شاتر دوربين بسته شود. با توجه به اينکه هيچ عکاسي در مورد نتيجه عکس خود نميتواند اطمينان صد در صد داشته باشد، بهتر است که چند عکس با نوردهي هاي مختلف بگيريد و در پايان با مقايسه آن ها، بهترين را انتخاب کنيد. اگر در طول مدت زماني که شاتر دوربين باز است، بنا به هر دليلي و يا به دليل چيزهايي که در صحنه ظاهر مي شوندتصميم به قطع موقت عکاسي گرفتيد، ميتوانيد يک مقواي سياه يا کلاه يا لباسي تيره را جلوي لنز دوربين بگيريد تا نور بيشتري به داخل دوربين نيايد.
يک راه ديگر براي عکاسي از مناظر شبانه، استفاده از فيلم هاي سريع است. با استفاده از اين نوع فيلم ها ميتوانيد، سرعت عکاسي خود را چند گام باراتر ببريد. ولي در نظر داشته باشيد که حتي با استفاده از اين فيلم ها هم بايد مدت نوردهي زيادي براي عکس خود در نظر بگيريد.. مثلا براي عکاسي از ستاره هاي در حال حرکت در آسمان کوير، يا بيابان، يا هر نوع فيلمي که عکاسي کنيد، بايد چند ساعت شاتر دوربين خود را باز بگذاريد. در غير اين صورت روي فيلم شما چيزي به جز چند نقطه روشن ثابت نخواهد شد. البته اگر سوژه شبانه شما عکاسي از مراسم آتش بازي باشد، نيازي نيست که شاتر يا چيزي بيشتر از ۲ يا ۳ ثانيه باز بگذاريد. امروزه روي اکثر دوربين هاي ديجيتال حداقل يک گزينه عکاسي در شب وجود دارد. اما اين گزينه هم دقيقا چيزهايي را که در بالا گفته شد، به صورت هوشمند و اتوماتيک، انجام ميدهد. يعني سرعت شاتر پايين اورده ميشود و مدت بيشتري نور به داخل دوربين راه داده ميشود. در بعضي حالت ها، ISO بالاتر برده ميشود تا حساسيت نورسنجي بيشتر شود. البته در اين حالت اختلالات نوري بيشتر به صورت پيکسل هاي سرگردان، روي فايل ضبط خواهند شد. اما در عکاسي با اين دوربين ها در هنگام شب، استفاده از سه پايه را فراموش نکنيد. در غير اين صورت عکس شما تار خواهد شد.

در صورت تمایل از این به بعد وبلاگ را از آدرس مستقل زیر هم میتوانید دنبال کنید
http://www.qom-photos.ir

سایت پیکاسا فیلتر شد
متن: برگرفته از کتاب اصول عکاسی دیجیتال، (نادر خرمی)، عکاس تصاویر: مصطفی معراجی، منبع: فتوبلاگ عکس قم
Photography at night. City of Qom. Iran. Iranian architecture. Islamic art. Photo

تصاویر و ناگفته های قم،(معرفی تاریخی استان، آتشکده ها، بناهای مذهبی، تاریخی و...) qom university

qom-barax — Wed, 30 Sep 2009 22:27:18 GMT

تصاویر و ناگفته هایی در مورد شهر و استان قم
    درود به همه دوستان (درد و دل های عکاسی که خیلی هم بلد نیست بنویسه) ;)
    شهر و استان ما رو بیشتر به خاطر جاهاي مذهبيش ميشناسن. به ۴۴۴ امامزاده مدفون، به مسجد جمکران، به حرم حضرت معصومه، به روحانيون و ....دیگر سمبل های مذهبی میشناسند. یعنی حداقل تا اسم قم رو جایی ببرن، بیشتر همین موارد در ذهن افراد تداعی میشه.
    اما چند نفر اطلاع دارند که دو چهارطاقي مهم زرتشتيان (آتشکده نويس و آتشکده کرمجگان) هم در شهر قم واقع شده، و يا تپه باستاني معروف به قره تپه با قدمت تخميني چهار تا شش هزار سال قبل از ميلاد مسيح، يا بزرگترين کاروانسراي خشتي گچي ايران، (کاروانسراي ديرگچين با قدمت ساساني)، هم در این مکان است! و يا چند نفر از وجود کاروانسراهاي قديمي مثل کاج محمد آباد، قلعه سنگي، قلعه نمکي، يا دهکده طالب در اين استان باخبرند؟ شرط ميبندم اسمي هم از آب انبار قديمي پاچيان، و قلعه طغرود و ... نشنيده باشند. چند روز قبل وقتي داشتم از تخريب يکي از دو چهارطاقي بسيار زيبا و تاريخي قم براي عزيزي ميگفتم، با اينکه بر خلاف خود من، اصالتا، اهل این دیار بود، با تعجب سوال کرد: مگه در اين استان و حوالي اين شهر هم آتشکده اي وجود داره؟ يا داشته؟ ! !
    بله. وجود ده ها بناي تاريخي، بنا به دلايلي در شهر ما، اطلاع رساني نميشه و باز به همون دلايل ناگفته، به اين بناهاي تاريخي اهميتی داده نميشه و به همين دليل روز به روز از آمار اون ها کاسته شده يا فرسوده تر ميشن. شايد تصور ميشه، وجود اين اماکن و رسيدگي بهشون، باعث کمرنگ تر شدن بناهاي مذهبي شهر خواهد شد و يا وجود اين بناها را مظاهر کفر و شرک ميدونند! نه تمدن باستاني چند هزار ساله!
انگار جهانگردان سوئدي مثل سون هدين، يا آلفونس گابريل اتريشي زودتر از خود بوميان در چهارصد سال قبل يا بيشتر... متوجه وجود کاروانسراي گچي و دیگر بناهاي تاريخي شهر که گویای تمدن کهن مردم این منطقه است، شدند. اين در حالي است که اقتصاد برخي کشورها بر پايه صنعت توريسم است.
در اين پست وبلاگ به چند عکس پراکنده از جنبه هاي مختلف قم خواهم میپردازم + توضيحات عکس، و در ادامه مطالب بعد مقاله اي زيبا و موجز به نقل از سايت..... خواهم آورد که قبل از آن مقاله اي مختصر و مفید از تاريخ قم قبل از اسلام رو خواهم آورد با اين اميد که مورد قبول دوستان واقع بشه. پايدار باشيد. (تصاوير  اکثر بناهايي که کلي و جزئي نام برده شده، (عکس های، ده ها محل تاريخي) تا به حال در اين وبلاگ با صدها عکس خبري و هنري از شهر و استان قم معرفي شده اند.) به آرشیو مراجعه کنید.

زنان و دختران در حال پایین آمدن از بالای کوه خضر نبی

قم قبل از اسلام
در باب اول کتاب «تاريخ قم» نوشته حسن بن محمد بن حسن قمي که کهن ترين سند تاريخي موجود درباره شهر قم مي باشد، از قول مورخان قديم تر، از اسکندر، بهرام گور، طهمورث، لهراست، قباد، يزدگرد و چند تن ديگر، به عنوان بانيان اوليه شهر قم ياد شده است. شواهد و مدارک و آثاري که از دوران پيش از اسلام به دست آمده است، اثبات مي کند که اين شهر در آن زمان، و به ويژه در عهد ساسانيان از شهرهاي آباد و نسبتا مهم بوده است، زيرا در آن ها به وجود آتشکده آذر، يکي از آتشکده هاي مهم آن دوران، در قم اشاره شده است. در کتابي که به خط پهلوي به نام «خسرو کواذان و ريزکي» (يعني خسرو پسر قباد و غلامي) از عهد ساسانيان باقي مانده است از زعفران قمي و نزهت گاه قم سخن به ميان رفته است که اين خود نشانه وجود اين شهر در آن تاريخ است: «خسرو از غلام خود موسوم به زيرک خوش آرزو پرسيد: اگر بويي شراب خسرواني و سيب شامي و گل فارسي و شاه سپرم سمرقندي و ترنج طبري و نرگس مسکي و بنفشه اصفهاني و زعفران قمي و بوني (بواني) و نيلوفر سيراني و «ند» را فراهم آوري از بوي بهشت بويي تواني برد.
«ناصري» تاريخ نگاري است که درمجموعه خويش، پيدايش شهر قم را به دستور «کي خسرو» - يکي از پادشاهان کيان – ياد کرده است، وي مي نويسد: «در عهد سلاطين کيان، قم محل اجتماع آب رودخانه هاي فرقان و انار بار و چراگاه رمه کيقباد بوده، ليکن در وقت لشکر کشي «کيخسرو» به توران براساس حکم پادشاه، بيژن پسر گيو، باير قمرود را شکافته و آب را به طرف مسيله جاري ساخته و اين اراضي از آب خارج گشته (اراضي قم)، و امناي دولت کي خسرو و هر يک نهري و قلعه اي براي خود داير نمودند و تماما به چهل حصاران مشهور گشت.» از ديگر دلايلي که براي قدمت قم بيان شده است، دستور «کي خسرو» به «سورين قمي» براي انتقال آتشکده قم به نزديکي ساوه مي باشد.

آتشکده نویس (چهارطاقی نویس) در بخش قاهان، استان قم (قدمت، ساسانی)

کثرت آثار زرتشتي مثل معبد، دخمه و ... که در اطراف قم بوده اند، با استناد به کتاب تاريخ قم دليل ديگري بر شهر بودن اين منطقه قبل از اسلام مي باشد.
«استاد علي اصغر فقيهي» در کتاب «قم را بشناسيد» آورده است: سندي در دست داريم که اسکندر مقدوني قم را نيز ويران کرد، پس به احتمال قوي آبادي قم از زمان هخامنشيان شروع گرديده است.»

چهارطاقی (آتشکده) روستای کرمجگان که متاسفانه مدتی قبل به دست اهالی تخریب شد

بنابراين اولين بار که اطلاع داريم شهر قم را ويران کرده اند، زمان اسکندر مقدوني مي باشد که به دستور او خراب گرديد و به همان حال باقي بود تا زمان قباد پدر انوشيروان، هنگامي که قباد از تيسفون به جنگ هپتاليان مي رفت چون بدين ناحيت رسيد و آن را ويران ديد، علت را پرسيد، گفتند هيچ يک از پادشاهان رغبت نمي کرده که ويراني هاي اسکندر را آباد سازد. قباد در مراجعت دستور داد قم را عمارت کردند و از آن تاريخ تا زمان يزدگرد سوم پادشاه ساساني نام قم (ويران آباد کردکواد) بوده است (شهر ويراني که قباد آن را آباد کرد).
دليل ديگر بر قدمت شهر قم و وجود آن در قبل از اسلام را استاد فقيهي چنين آورده است: «در جنگ قادسيه، سپاهي از شهرهاي قم و کاشان به سرداري شيرزاد والي اين دو شهر، به کمک سپاه ايران آمده است. شماره اين سپاه ۲۵ هزار سواره و پياده بود و نيز در جنگ نهاوند سپاهي به شماره ۲۰ هزار سوار از قم و کاشان شرکت داشتند و پس از شکست سپاه ايران، امير قم در اصفهان نزد يزد گرد رفت. »
دليل متقن ديگر بر باستاني بودن شهر قم، نام هاي کنوني مزارع بيرون شهر است که بيشتر آن ها به جاي شهر قديم قم قرار دارد و همه فارسي بوده و از قديم به آن ها اطلاق مي شده و بسياري از آن ها در کتاب تاريخ قم آمده است. از جمله گمر (جمر)، جمکران (شايد به معني جم کرد – جم آن را آباد کرد) در ? کيلومتري شهر قم، براوستان، شهرستان، کرج (نام چند نقطه در ايران بوده و امروز در قم نام مزرعه اي است)، تشگران، هنديجان، مهرويان، مزديجان و کميدان. هم چنين نام عموم محله ها و کوچه هاي قديم هم فارسي مي باشد، از جمله: سنگ بند، سفيد آب، ميان شهر، سربازار، سر پل، باجک (باجکيد)، باغ پنبه، چاله خروس، چارمردان، سنگ سياه و نيز نام بسياري از روستاهاي قم از جمله: بيدهند، کرمجگان، ويريچ، وشنوه، فردو، قبادبزن (در تاريخ قم، قبادان بزن است، شايد در اصل قباد و بيژن بوده است)، ابرجس، کهک، تيره، بيدگان (امروز آن را صرم گويند)، سلفچگان، تايگان (طايقان امروز) و ده ها نام ديگر از اين قبيل همه دلالت بر قدمت اين نواحي مي کند و بعضي از آن ها نام مردان باستاني ايران است، از قبيل: بيژن، گيو و سلم

بادگیر و عمارت حوض خانه در منطقه قدیمی قمرود

هم چنين شهرستان قم مقارن حمله مسلمانان، به اندازه اي وسعت داشت و پر جمعيت بود که تنها از قريه هاي آن چهار هزار مرد بيرون آمد که هر يک خدمتکاري و مهتري و نان پز و آشپزي همراه داشت.
رشيد ياسيمي در مقدمه کتاب «راهنماي قم» مي نويسد: روشن ترين دليل قدمت شهر قم، مکان جغرافيايي و انشعاب راه هاي عمده تجاري است و به حکم اقتضاي مکاني، از دوره اي که ري و اصفهان آبادي گرفته است ناچار اين شهر هم که در ميانه آن ها قرار دارد رو به آبادي گذاشته است.
حکيم ابوالقاسم فردوسي در کتاب شاهنامه طي نقل داستان هاي باستاني ايران در سه مورد از قم نام مي برد که حاکي از اشتهار آن در عهد ساسانيان مي باشد:
دگر بهره زو قم بدو اصفهان
نهاد بزرگان و جاي مهان
فرمود عهد قم و اصفهان
نهاد بزرگان و جاي مهان
به منشور نبشتند بر پرنيان
خراسان و ري و قم و اصفهان
هم چنين در منظومه ويس و رامين که اصل آن به پيش از اسلام است، در چند مورد نام قم آمده است که از آن جمله است:
ز گرگان و قم و ري صفاهان
که رامين را بدندي نيک خواهان
توجه به محل اصلي شهر که خرابه هاي آن تا چندين سال پيش در شرق قم مشاهده مي شد و هم چنين نام روستاهاي اطراف و وضع زندگاني سکنه آن ها براي ما شکي باقي نمي گذارد که اين شهر برخلاف گفته «ياقوت حموي» جغرافي دان اسلامي، از شهرهاي مستحدثه دوره اسلامي نيست، بلکه مدت ها پيش از آن وجود داشته و از شهرهاي آباد ايران بوده است، با اين حال آن چه مسلم است اين است که اين شهر، بعد از اسلام و به خصوص بعد از وفات و به خاک سپاري حضرت فاطمه معصومه (س) در آن، گسترش و آباي بيشتري يافت.

تصویر از سقف زیبای بازار تیمچه قم (عکس گرفته شده از بالای بام)

علت اصلي شکل گيري شهر در اين محل، وجود رودخانه قمرود است که از کوه هاي گلپايگان سرچشمه مي گيرد و پس از گذشتن از ميان دشت، به درياچه نمک مي ريزد. زمين قم در بدو امر محل جمع شدن آب اين رودخانه بوده است و به همين دليل اطراف آن، علفزار و مرتع و محل چراي اغنام و احشام گرديده است تا اين که به دستور يکي از سلاطين اين شهر، مخرجي براي آن ايجاد کردند و اين آب ها به طرف صحراي مسيله جاري شد. به مرور زمان اهالي از اين رودخانه نهرهاي متعدد انشعاب داده، با آن ها به کشت و زرع پرداختند و بالطبع خانه ها و ساختمان هايي نيز در اطراف آن ها بنا کردند و نواحي آبادي به وجود آوردند که مجموعا «چهل حصاران» ناميده شده است.
به طور کلي از کتب تاريخي چنين استنباط مي شود که قمرود در تمام طول تاريخ به عنوان انگيزه پيدايي و مايه تداوم حيات شهري و روستايي دشت قم عمل کرده است، چنان که مردم اين ناحيه از ايام قديم براي آبياري کشتزارها و آبرساني به روستاها به آن تمسک مي جسته، با ايجاد انشعابات متعدد، هر شاخه اي از آن را به قسمتي از دشت جاري مي ساخته اند و بدين ترتيب رفته رفته يک سيستم منظم آبياري پديد آورد ه اند، تا جايي که کيفيت کشاورزي از نظر رونق و انحطاط، به نظم اين سيستم وابسته بوده است.
بنابراين چنين نتيجه گيري مي شود که نخستين زيستگاه انساني در دشت قم بر پايه کشاورزي و استفاده از آب هاي رودخانه قمرود پديدار شده است و حيات و شکل اين شهر، به اين رودخانه و جوي هاي آن وابسته بوده، به هر فراواني يا کمبود و يا دگرگوني در چگونگي آبياري، آباداني و يا خرابي آن وابسته بوده، به هر فراواني يا کمبود و يا دگرگوني در چگونگي آبياري، آباداني و يا خرابي روي مي نموده است. گذشته از کار کشاورزي، چگونگي جدا شدن جوي ها از رودخانه و روان شدن آن ها به پهنه دشت قم، شيب زمين، شکل کشتزارها که از سازمان آبياري مي کرده است و هم چنين راه ها، در شکل دادن به پيکره اين شهر نقشي بزرگ داشته اند.

تصویری از شهر قم. نمایی از گلدسته های حرم حضرت معصومه

به هر حال قم از ديرباز، در نقطه اي که امروزه محل «لب چال» خوانده مي شود، پديد آمد و اين محل در روزگار باستان ده و يا دژ زرتشتي بود و «مينجان» ناميده مي شد و طي هزاران سال هم چنان کانون شهر به شمار مي رفت. بازار کهنه، ميدان کهنه، مسجد جامع و ديگر ساختمان هاي عمومي در اين محل واقع بوده اند و محل هاي ديگر اين کانون را که خود به شکل بيضي است، در برداشته اند، اين ترتيب ادامه يافته است تا زماني که مرکز شهر به کنار آستانه مقدسه حضرت فاطمه معصومه(س) منتقل شده است. (به نقل از سايت اطلاع رساني استان قم)

شرح تصویر: قم، باغ بابلان، بارگاه حضرت فاطمه معصومه

qom university, Qom Province, Photographer: Mostafa meraji, Iranian Photo, Iran Pictures & ghom City, Photos

تصاویر ورزش رزمی کنگ فو چینی یا ووشو شائولین. عکس های محمد اکبری (قم، ایران) wushu Pictures

qom-barax — Tue, 22 Sep 2009 23:37:18 GMT

عکس های ورزش رزمی ووشو (استقرارها و حرکات نمایشی تعادلی)

تصاویر حرکات و استقرارهای ورزش ووشو (محمد اکبری، قم)

عکس: استقرار کنگ بو با سلاح دائو شو

تصویر: استقرار مابو با سلاح دائوشو

تصویر: استقرار کونگ بو، با سلاح دائو شو

استقرار شی بو با سلاح دائو شو

عکس های استقرارهای استاندارد ورزش رزمی ووشو (محمد اکبری، قم)

حرکات کششی، تعادلی ووشو

عکس از، استقرار تی چی با سلاح دائو شو

استقرار با سلاح دائو شو (یا شمشیر پهن)

حرکات کششی تعادلی در ورزش کنگ فو Wushu

حرکات تالو، در ورزش ووشو (گنگ فو چینی)

استقرار شی بو (رزمی کاران شهر قم، اجرای حرکات از محمد اکبری)

سلام به شما گرامیان
عکس های این پست احتمالا به درد دوستان عکاس، یا حتی مخاطبین عادی وبلاگ نخوره. مخاطبینش خاص هستند. ولی خوب قرار هست یک نگاه همه بعدی به شهر قم داشته باشیم. ضمن اینکه، صاحب وبلاگ هم بدش نمیاد یه وقتایی یادی از ورزش قدیمی که متاسفانه بنا به دلایلی نتونست ادامه بده بکنه. ورزشی که طی اون با دوستان و اساتید با اخلاق زیادی آشنا شد، و خیلی ها رو هم به این ورزش تشویق کرد. این بار هم باز با گذاشتن عکس های جدید محمد اکبری عزیز که چندین سال قبل در باشگاه رزمی ولی عصر استاد خود من هم بود، یادی از گذشته کردم. ورزش کنگفو مدت زیادی نیست که در شهر ما قم دنبال میشه، یعنی تاریخچه عمیقی در خود ایران هم نداره. زمان زیادی از ورود سبک های مختلف این ورزش به ایران و البته شهر ما قم، که از مطرح ترین شهرها در این ورزش هست نمیگذره. مدتی قبل،شهر قم، (در ورزشگاه فعلا تخته شده حیدریان، ! ! !) میزبان مسابقات انتخابی تیم ملی ووشو شائولین کشور بود. (که برای دیدن عکس های مربوط به این مسابقات میتونید به پست های قبلی وبلاگ مراجعه کنید)(و یا به عکس های امیر حسامی نژاد، محمد علی مریزاد، مهدی مریزاد در سایت های خبری مراجعه کنید)
در ادامه مقدمه کتاب استاد محمد پور غلامی رو برای علاقمندان آوردم. کتابی که وقتی استخوان ترقوه راستم شکست، و نتونستم دیگه ورزش رو ادامه بدم، استاد سید مهدی موسوی به من هدیه کردند. یادگاری پر از خاطره ای هست این کتاب. امیدوارم عکس ها و مطلب مورد توجه دوستان باشه. مطالب انگلیسی هم از سایت ویکی پدیا استخراج شده. دوباره تاکید میکنم که سریع تایپ کردم و یک بار بیشتر نرسیدم مرور کنم. در صورتی که اشتباه تایپی در متن بود عذرخواهی میکنم. چون اول عکس آوردیم و مطلب اصلی هم عکس های وبلاگ هست، پس رسالت اصلی مون رو هم که همون معرفی شهر قم با عکس و تصویر هست رو هم فراموش نکردیم. عکس ها (تصاویر) طبق معمول با دوربین اس ال آر چهارصد دی (Camera Canon EOS 400D) کار شده و استفاده از لنز واید انگل در تصاویر هم عمدا بوده. به این دلیل که هیجان بیشتری رو در مخاطب به وجود میاره. پیروز باشید و سربلند.

تاریخچه و توضیحات در مورد ورزش رزمی ووشو
از کتاب استاد محمد پورغلامی
    هنرهای رزمی، با توجه به غنای علمی و حرکتی در طی نیم قرن اخیر، با انوع سبکهای مختلف در میان قشرهای متنوع اجتماعی متناسب با هر سن و سالی دارای طرفداران پروپاقرصی شده اند که در این بین بی شک درصد قابل توجهی از آن ها را مشتاقان هنرهای رزمی چینی که در اصطلاح کلی به آن ها ووشو گفته شده و عموما به نام کونگ فو معروف میباشد را تشکیل میدهند.
    ووشو یا کنگ فوی چینی در برگیرنده مجموعه ای از سبک ها و روش های مختلف هنرهای رزمی منشعب از کشور چین است که به دسته جات عمده ای تقسیم می شوند و این دسته بندی ها بعضا بر اساس شرایط بومی و اقلیمی افراد در زمان های گذشته پایه گذاری شده است و نسل به نسل به این ایام رسیده اند.
    به هر حال صحبت از تاریخ هنرهای رزمی، نحوه تکامل و تقسیم بندی آن ها موضوعات تکراری هستند که تک تک هنرجویان و علاقمندان هنرهای رزمی تا حدودی بدانها واقف می باشند. آن چیزی که اهمیت آن فزونتر از مطالب ذکر شده می باشد، آگاهی راجع به چگونگی کسب دانش و فنون در انواع هنرهای رزمی و تناسب انتخاب آن ها با شرایط جسمی، روانی و اقلیمی افراد می باشد.
    در زمان کنونی در هر کشور افراد علاقمندی سال ها انرژی، زمان و در یک کلام عمر مفید و جوانی خود را بر روی یادگیری، ممارست و آموزش این گونه هنرها گذاشته و تعدادی از ایشان موفق به پیمودن مراحل والای هنرهای رزمی شده و به نوبه خود به منظور ادای وظیفه در مقابل جامعه خویش در جهت سالم سازی افراد و اشاعه ورزش خدمات شایسته ای را انجام داده اند که بسیار قابل تعمق و تقدیر می باشد. در همین حال انجمن ها، سازمان ها و فدراسیون های ملی نیز با تدوین برنامه های علمی، آموزشی و مسابقاتی نیز سهم به سزایی را در توسعه و گسترش ورزش های رزمی از آن خود ساخته اند. فدراسیون ووشو I.W.U.F که اینک دهمین سالگرد تاسیس آن میباشد، از بدو تاسیس با به اجرا درآوردن دوره های مختلف آموزشی و مسابقاتی گام های مهمی را در جهت همسان نمودن و ارتقاء سطوح فنی علاقمندان و ورزشکاران سبک های مختلف این رشته برداشته و همواره اساتید برجسته در جایگاه های مختلف این فدراسیون مبادرت به تدوین و اجرای برنامه های فنی و آموزشی مطلوبی نموده اند که یکی از این برنامه ها، یکدست نمودن تکنیک ها و فرم ها در سبک های اصلی و اصطلاحات بین المللی نمودن آن ها می باشد. در حال حاضر سبک های چانگ چوان (بعنوان سبک مشخصه شمالی) نان چوان (سبک مشخصه جنوبی) و تای چی چوان (بعوان سبک مشخصه دارای حرکات نرم) شامل این برنامه شده و اساتید برجسته این سبک ها پس از مدت های مدید و طولانی مطالعات، بررسی ها و تست های گوناگون مبادرت به اشاغه این تکنیک ها در قالبی یکسان و هماهنگ نموده اند که فدراسیون جهانی ووشو نیز بر این تلاش مهر تایید زده است.

چانگ چوان (کنگ فوی مشت بلند)
چانگ چوان در ترجمه به معنای مشت بلند می باشد که در ووشو به عنوان سبک مشت بلند شائولین و یا گونگ فوی مشت بلند معروف است. این سبک یکی از مشخص ترین و بارزترین سبک ها در زمره دسته بندی سیستم های شمالی است که قرن ها به شیوه ها و متدهای مختلف و متنوع در کشور چین مورد تمرین قرار میگیرد. اکثر ورزشکاران رشته ووشو بر این موضوع متفق القولند که این سبک یک شیوه مناسب و مطلوب جهت شکوفایی استعدادهای فیزیکی افراد، توسعه کشیدگی دامنه های حرکتی و همچنین کمک کننده در ازدیاد قدرت انفجاری و سرعت می باشد. در چانگ چوان حرکات به صورت تند و سریع و چابک و با قدرت انفجاری انجام شده و مجری میباد دارای یک ریتم روان و با اتکاء به نقطه های اوج و فورد قدرت و سرعت در بین حرکات باشد. پنج وضعیت استقراری مهم شامل گونگ بو (ایستادن کمانی)، مابو (ایستادن اسب وار)، پوبو (استقرار چمباتمه بر روی یک پا)، شی بو (ایستادن پاگربه ای) و شی یه بو (استقرار پاضربدری نشسته) در این سبک از تاکیدات خاصی برخوردار بوده و همواره مورد تمرین قرار میگیرند. چانگ چوان شامل شیوه ها و متدهای مختلفی همچون چاچوان، خواچوان، چوان و ... است که مبتنی بر سیستم (بی توئه) می باشند. اساس مهارت ها بر روی تکنیک های پای شمالی و ترکیب آن ها با مشت بلند استوار بوده و در این سبک از سلاح های مختلفی از جمله چهار سلاح مشهور، یعنی شمشیر پهن، شمشیر باریک، چوب و نیزه جهت تمرین و کسب مهارت استفاده می شود که هر یک به نوبه خود دارای تکنیک های منحصر به فرد قلمداد شده و هنرجو میتواند در مراحل مربوطه نسبت به انتخاب فراگیری یکی از سلاح های کوتاه (شمشیر پهن یا باریک) و یکی از سلاح های بلند (چوب یا نیزه) با توجه به نظریه و توصیه استاد خود مبادرت نماید. ضمن آنکه بسیاری از افراد نیز با صرف زمانی طولانی تر مایل به فراگیری هر چهار سلاح مورد نظر می باشند.
در مورد چگونگی پیدایش و منشاء اولیه چانگ چوان، نظرات متفاوتی وجود دارد. لیکن آنچه که اکثریت در آن متفق القولند مبنی بر این موضوع است که حرکات اولیه این سبک توسط یکی از امپراطوران باستانی به نام (تای جو) که به امپراطور (تای جو مشت بلند) معروف بوده بنیانگذاری شده است، و او ابداع کننده یکی از فرم های مشهور این سبک به نام چانگ چوان چو جی تالو (چوجی سن لو) است که شامل 32 حرکت می باشد. اندکی بعد چانگ چوان به عنوانی یکی از سبک های اصلی در معبد شائولین تمرین و از آنجا به سراسر چین گسترش یافت، به طوری که اکثر سیستم های مورد تمرین در شائولین تحت تاثیر متد مشت بلند قرار گرفته و سبک چانگ چوان به عنوان یکی از بارزترین شیوه ها در آنجا مطرح گشت. سپس طی زمان های مختلف گروه های متنوعی از مردم چین به فراگیری و آموزش آن پرداختند که نتیجه آن حتی به وجود آمدن برخی از سیستم های انشعابی از این سبک در بین مسلمانان شد. پس از به وجود آمدن تشکل های ورزشی و میدان های مسابقاتی، تکنیک ها و فرم های چانگ چوان به عنوان یکی از بخش های اصلی اجرای نمایشات و رقابت ها به شمار آمده و نهایتا نیز با گستره ووشو در سطوح بین المللی و برگزاری مسابقات آن در بخش تالو، (اجرای فرم)، چانگ چوان و سلاح های مربوط به آن همواره از طرفداری خاصی برخوردار بوده تا جائیکه در حال حاضر از مجموع پانزده فرم استاندارد مسابقاتی، ده فرم آن به چانگ چوان و سلاح های مربوطه تعلق دارند. همانگونه که قبلا نیز توضیح داده شد، اساتید معتبر ووشو فدراسیون جهانی این ورزش جهت یکسان و همدست نمودن تکنیک ها و فنون سبک های اصلی مبادرت به معرفی شیوه های واحد در سیستم بین المللی نمودند.

درجه بندی در ورزش رزمی ووشو
    تا قبل از یکی دو سال اخیر هیچگونه سیستم درجه بندی بین المللی در ووشو وجود نداشته است. هر چند که نوع درجه بندی سنتی، و داخلی ووشو در سبک های مختلف از دیر باز وجود داشته و دارد، لیکن آن نوع درجه بندی به دلیل معیارهای فرهنگی و اقلیمی فقط میتواند مختص کشور چین بوده و ایجاد جایگاه در سطوح بین المللی برای آن بسیار مشکل جلوه می نماید. از ایام قدیم در فرهنگ ورزشهای رزمی کشور چین اعطاء درجه به صورت سمبلهای ظاهری همچون کمربند، شالبند، بازوبند، و ... منسوخ بوده و ایشان معتقد بودند که نشان ندادن درجات به صورت رنگ در کمربند و یا بازوبند به دو دلیل می باشد: اول آنکه باعث ایجاد حس برتری و غرور شخصیت نسبت به ورزشکاران پائین تر از خود خواهد شد، که نتیجه ای جز انحطاط و عقب ماندن علمی و فنی برای او در بر نداشته و دوم آنکه به دلایل مختلف از جمله امنیتی، افراد ماهر و با سابقه در گذشته مایل به بروز سطح مهارتی خود به صورت سمبلهای ظاهری نبودند. بنابر این درجات در سطوح مختلف به صورت القابی خاص همچون برادر، و یا خواهر کوچکتر، برادر و یا خواهر بزرگتر، هنرجوی ارشد، هنرجوی قهرمان، و ... به افراد اطلاق میشدند. پس از آنکه ووشو به مرزهای خارج از کشور چین راه یافت، برخی از کشورها همین رتبه ها را به صورت رنگ های مختلف کمربند و یا شالبند مورد استفاده قرار دادند. ضمن آنکه هر یک از فدراسیون های قاره ای، انجمن ووشو چین و فدراسیون جهانی ووشو از چندین سال پیش برای تدوین و تصویب یک شیوه درجه بندی بین المللی مقدماتی را آغاز کردند که پس از طی مراحل مختلف در یکی دو سال اخیر با توجه به تنوع و انشعابات فراوان در سبک های ووشو، سیستم درجه بندی واحدی را برای سطوح بین المللی این رشته پیش بینی کردند که شامل 9 درجه که اصطلاحا به آن واژه DUAN میگویند شد. این درجات در دو قالب خصوصیات و محتوای فنی و زمانی استانداردی تعریف شده اند و مبتنی بر تمرین و ممارست و تجربه افراد در سطوح پیشرفته سبک های مختلف رشته ووشو می باشند که به صورت سمبلهای ظاهری و رنگی به نشان های مختلف بر روی پیراهن و در قسمت بالای سینه نصب میشوند. به طور مثال برای اخذ دان یک که سمبل ظاهری آن نشان عقاب به رنگ سبز می باشد، شخص میباید دارای حداقل سه سال سابقه مفید تمرینی و آگاهی از تکنیکهای مربوطه در سبک تخصصی اش بوده و یا برای اخذ دان 6 که سمبل ظاهری آن نشان ببر و به رنگ طلایی است، فرد ملزم است که دارای حداقل بیست سال سابقه مفید تمرینی و اشنایی با تکنیکها و فنون و سطوح بالا و تئوریها و علوم مربوطه بوده و در زمینه توسعه هنرهای رمزی گام های علمی و عملی برداشته باشد. در همین راستا بسیاری از کشورها برای سطوح مقدماتی و متوسطه سبک های ووشو مورد تمرین خود، مطابق با کلاسه بندی تکنیکها مبادرت به ایجاد نوعی درجه بندی کرده اند که در کشور ما نیز با توجه به مطالعات و هماهنگی های انجام شده توسط کمیته فنی و شورای مرکزی رشته ووشو کشور، سیستم درجه بندی مبتنی بر شالبندهای رنگی جهت رده بندی ورزشکاران در مراحل مقدماتی و متوسطه در چند سبک اصلی از جمله چانگ چوان تنظیم شده که مختصرا به شرح ذیل می باشد، همچنین مرحله ورود به درجات بین المللی (دان یک الی نه) پس از دریافت شالبند مشکلی پیش بینی شده است.
    ۱- مبتدی: شالبند سفید، شالبند زرد، شالبند نارنجی
    ۲- مقدماتی: شالبند سبز، شالبند آبی، شالبند بنفش، شالبند قهوه ای
    ۳- متوسطه: شالبند قرمز، شالبند مشکی

Wushu_(sport) Pictures, Qom city, Iran Text, Wikipedia
The sport of wushu is both an exhibition and a full-contact sport derived from traditional Chinese martial arts. It was created in the People's Republic of China after 1949, in an attempt to nationalize the practice of traditional Chinese martial arts. Most of the modern competition forms (taolu) were formed from their parent arts (see list below) by government-appointed committee. In contemporary times, wushu has become a truly international sport through the International Wushu Federation (IWUF), which holds the World Wushu Championships every two years; the first World Championships were held in 1991 in Beijing and won by Clark Zhang.
Competitive wushu is composed of two disciplines: taolu (forms) and sanda (sparring) Taolu involve martial art patterns and maneuvers for which competitors are judged and given points according to specific rules. The forms comprise basic movements (stances, kicks, punches, balances, jumps, sweeps and throws) based on aggregate categories traditional Chinese martial art style and can be changed for competitions to highlight one's strengths. Competitive forms have time limits that can range from 1 minute, 20 seconds for the some external styles to over five minutes for internal styles. Modern wushu competitors are increasingly training in aerial techniques such as 540 and 720 degree jumps and kicks to add more difficulty and style to their forms
Sanda (sometimes called sanshou or Lei Tai) is a modern fighting method and sport influenced by traditional Chinese boxing, Chinese wrestling methods called Shuai Chiao and other Chinese grappling techniques such as Qin Na. It has all the combat aspects of wushu. Sanda appears much like kickboxing or Muay Thai, but includes many more grappling techniques. Sanda fighting competitions are often held alongside taolu or form competitions

فتوبلاگ عکس های مصطفی معراجی، شهر قم از نگاه دوربین عکاسی، ووشو شائولین، محمد اکبری

تصاویر انتزاعی (عکاسی انتزاعی به همراه دو مقاله در مورد عکس و عکاسی آبستره) Abstract Photography

qom-barax — Sat, 19 Sep 2009 22:25:18 GMT

عکس های انتزاعی
عکس ها (مصطفی معراجی) مقالات (پطرتاسک، نادر خرمی)
سلام و درود به همه دوستان. همون طور که قول داده بودم، قرار شد هر چند پست عکس خبری هنری که از شهر قم گذاشتم، یک پست متنوع هم قرار بدم تا وبلاگ حالت یکنواختی و کسل کننده ای نداشته باشه. البته بی ربط به قم هم نیست، عکاسش قمی هست بالاخره :)
به این خاطر به مبحث عکاسی انتزاعی پرداختم که به بخش هنری عکاسی بیشتر توجه داره تا نگاه های رسانه ای (ژورنالیستی) به عکس. مقالات رو سریع تایپ کردم و سرسری چک کردم. اگر غلط یا اشتباه تایپی داخل مقالات بود و دوستان متوجه شدند، ممنون میشم تذکر بدن تا اصلاح کنم. ایام به کام

عکاسی انتزاعی چیست (عکاسی آبستره) (Abstract Photography)
    عکاسي نيز مانند هر هنر ديگري، ميتواند آبستره يا انتزاعي باشد. البته اين کار در عکس بسيار مشکل تر است. زيرا عکس کاملا به واقعيت وابسته است. در حالي که چنين وابستگي در نقاشي وجود ندارد. زماني نقاشي را نيز غير انتزاعي مي دانستند. و تنها موسيقي را هنري آبستره معرفي ميکردند. در حالي که اکنون نقاشي آبستره اهميت زيادي دارد. انتزاعي يا آبستره، در برابر واقعيت قرار ميگيرد. واقعي چيزي است که در جهان وجود داشته باشد و انتزاعي چيزي که به شکل خالصش در جهان نباشد. به عنوان مثال در جهان خارج موجودات مختلفي هستند که به گروهي از آن ها انسان مي گوييم. آنچه در جهان وجود دارد يک انسان خاص با تمام خصوصياتش است. نه انسان در معناي کلي اش، که به عنوان مثال نه سياه پوست است نه سفيد پوست و نه زرد پوست. پس انسان خاص واقعي است. و انسان کلي انتزاعي است. انسان کلي را از روي واقعيت انتزاع کرده ايم، يعني برخي خصوصيات آن را که به نظر ما کم اهميت بوده است از آن جدا کرده ايم. و مفهومي ذهني ساخته ايم. مثلا قد و وزن به نظر ما اهميت چنداني نداشته است. در نتيجه در مفهوم ذهني ما وجود ندارد. در حالي که هر انساني که در جهان خارج وجود دارد قد و وزني دارد. انتزاع هاي ذهن ما در خارج ما به ازا دارند. ولي خودشان در جارج وجود ندارند. حال اگر شما بتوانيد در عکسي خود به نوعي قد و وزن انساني را حذف کنيد و کاري کنيد که تنها مفهوم انسانيت او منتقل شود، عکس شما آبستره خواهد بود.
    در کل در هنر دو نوع انتزاع استفاده ميشود. يکي پديد آوردن چيزهايي که در خارج وجود ندارند، يعني واقعي نيستند، و ديگري بازنمايي واقعيت ها با حذف برخي چيزهاي غير ضروري آن ها. حالت اول در عکاسي ممکن نيست. و تنها حالت دوم باقي ميماند. در اين حالت هنرمند با حذف برخي خصوصيات يک چيز، تاکيد بيشتري بر جنبه هاي مهمتر سوژه ميکند و به بيننده امکان ميدهد که سوژه را از همان جنبه اي که او ميبيند ببيند. پس ميتوان با حذف کردن به هنر آبستره رسيد. به عنوان مثال حذف رنگ ها، يعني ساختن يک تصوير سياه و سفيد، را در نظر بگيريد. اين کار قدمي است در جهت آبستره کردن تصاوير. در جهان همه چيز رنگي دارد. پس وقتي ما رنگ را از آن ها حذف ميکنيم، آن را به چيزي غير واقعي بدل ميکنيم که انتزاع يک واقعيت است. در اکثر مواقع رنگ ها نقش مهمي در سوژه ندارند و تنها به شکلي سطحي آن را دگرگون ميکنند. اگر در موقعيتي قرار بگيريد که رنگ ها را در نماي خود سطحي و بي اهميت بدانيد، ميتوانيد با حذف آن ها به نماي نابتري برسيد که ديگر بيننده را گيج نميکنند و او ميتواند يکسره چيزي را ببيند که شما ميخواستيد. نه آنکه در ديدن رنگ ها متوقف شود. خلاء رنگ ها در عکس سياه و سفيد توسط تخيل بيننده پر ميشود و دو طرفه شدن ارتباط هنر و بيننده موفقيت بزرگي است. اين عکس ها ميتوانند بسيار جالب تر باشند. امتحان کنيد. نسخه اي سياه و سفيد از عکس هاي خود تهيه کنيد و آن ها را با نمونه هاي رنگي مقايسه کنيد. مي بينيد که بعضي مواقع نمونه سياه و سفيد بسيار گيراتر است. استفاده از زاويه هاي غير معمول، باعث ميشود که عکس حالت طبيعي نداشته باشد. ولي در کار آبستره ميتواند فاکتور مهمي باشد. در اين حالت شما کاري کرده ايد که بيننده تصوير را از طريق عادت هميشگي خود نبيند و آن را با ديدي جدي تر تماشا کند. در اين حالت نماي شما تا حدي از دنياي معمول جدا ميشود و اين نوعي انتزاع است. از پرسپکتيوهاي خاص استفاده کنيد. بعضي قسمت ها را به طور اغراق آميز بزرگ و کوچک کنيد. طوري که هيچ وقت در طبيعت ديده نميشوند. و از اين طريق بر آن ها تاکيد کنيد. به دنبال برداشت هاي خاص بگرديد. ديدن چيزهايي که ديده نميشوند، چيزها را جور ديگري ببينيد و مفاهيم جديدي خلق کنيد. (برگرفته از کتاب آقاي نادر خرمي)
    با این تفسیر، اغراق در رنگ، واید یا تله بودن بیش از حد، فکوس بیش از حد در سوژه ها، استفاده از ساتریشن (وی واید یا رنگ) بسیار غلیظ، استفاده از کنتراست بالا، تصاویر سیاه یا ضد نور، حرکت دوربین در حین عکاسی، زاویه های غیر معمول و و ... و هر گونه استفاده غیر معمول از تجهیزات عکاسی، گونه ای انتزاعی به عکس ها خواهد بخشید.

تاثيرات نقاشي انتزاعي بر عکاسي (سير تحول عکاسي پطرتاسک)
اگر چه ريشه هاي نقاشي هاي انتزاعي به دهه اول قرن بيستم برميگردد. اين سبک تا پس از جنگ جهاني دوم که ايده هاي آن در ساير محدوده هاي هنر گسترش پيدا کرد وجود حقيقي نداشت. تحسين همگاني از کادربندي انتزاعي آنقدر افزايش يافته بود که بسياري از عکاسان ميخواستند اين روند را دنبال کنند. در حقيقت تجريد براي عکاسان مطلب واقعا جديدي نبود. زيرا کاربون اولين تجربيات را در اين زمينه با ورتوگرافهاي (vortographs) خود انجام داده و همچنين فرم هاي انتزاعي از فتوگرام ها نيز حاصل شده بود. به هر حال عکاسان آکنون آرزو داشتند فرم هاي انتزاعي را توسط عکسهايي که با دوربين برداشته ميشد خلق کنند. اما عکاسي براي بيان انتزاع، فاقد يک شرط اساسي بود، يعني آزاد نمودن رسانه از قيد واقعيت و بازآفريني تصوير. عدسي دوربين فقط يک تصوير از موضوعي که فقط براي يک لحظه وجود دارد، روي لايه حساس به نور ايجاد ميکند. حتي با روش هاي غير معمول مربوط به تاريکخانه هم نميتوان بازنمايي اساسي واقعيت را از بين برد. اما با آرايش هاي غير معمول ميتوان در آن تغييراتي ايجاد کرد. اگرچه عکاس ميتوانست نوعي کادربندي بصري ظاهرا خيالي بيافريند که کشف مفاهيم آن مشکل باشد. اين بدان معني نبود که عملکرد او از قيد دنياي واقعي آزاد شده است. در واقع موضوع عبارت بود از کاربرد مجدد اصل شي يافته شده، که ديگر خيالها و تصورات رويا مانند يا استعاره هاي سورئاليسم نبودند. بلکه ترکيب اشکالي بودند که عکاس آن ها را کشف کرده بود.
نقاش انتزاع گرا، حداقل در شروع کارش تصور کم و بيش کاملي از کادربندي انتزاعي که ميخواست روي بوم نقاشي بيافريند در ذهن داشت. در مقابل عکاسي تصور از پيش آماده شده اي درباره يک شکل نداشت. اما چشم ورزيده اي به وي کمک ميکرد تا بنگرد که چگونه يک ترکيب اتفاقي ميتواند تاثير انتزاع گونه داشته باشد و عکاس بوضوح قادر بود کادربندي را با وسايل کاملا فني ايجاد کند. همان طور که در نقاشي انتزاعي شيوه هاي مختلفي از تجريد همچون شيوه هندسي، خطاطي، امپرسيونيست، اکسپرسيونيست، و در نقاشي حرکت تجريد غير ارادي، براي انتزاع کردن وجود داشت. در عکس ها نيز تنوعي از ويژگي ها را ميشد ديد. از اين نظر سبک خلاق اختصاصي عکاسي، فقط تا حدودي برعکس تاثير ميگذاشت. زيرا عکس تا حدي زياد، به ماهيت موضوع که به عنوان حامل شکل انتزاعي عمل ميکرد بستگي داشت. موضوع مناظر اغلب موجب نتايج انتزاعي ميشد. ماينور وايت در به کارگيري نور براي تقويت کادربندي بسيار ماهر بود. نور خاص انتخاب شده در سطح اقيانوس اطلس اشکالي را پديد آورد که براي عکاس بسيار مهم است. مايورجاکومولي به ساختار منظره مزارع که به دليل رنگمايه هاي سياه و سفيد حاصل از رنگ هاي مختلف گياهان با يکديگر در کنتراست است، اهميت ميداد. ساختمان هاي جديد و مدرن هم گاهي اوقات موضوع عکاسي انتزاعي قرار ميگرفت. براي مثال لنارت السون مجموعه عکس هايي از پل ها گرفت که در آن ها هر کادربندي با افزايش کنتراست عمدي، حالتي گرافيکي به خود گرفته، و در نتيجه بسيار شبيه تجريدات هندسي شده بود. دان کلد هلمر، پترسون، از مفاهيم گرافيکي که ممکن بود با اسکلت فلزي ساختمان ها ايجاد شود، به نحو بسيار موفقيت آميزي استفاده کرد. از نظر تجريد، در اين روش بر خلاف تصاوير پل هاي السون، موضوع هويتي اصلي خود را از دست نميداد با اين حال بيان کلي عکس به وسيله بازي خطوط ارائه مي شد، نه با مفاهيم واقعي. نظير برداشت هاي مختلف سورئاليستي و استعاره اي درباره ساختار سطوح، عکاساني که در جستجوي فرم هاي انتزاعي بودند، توجه زيادي به سطوح بيروني اشياي گوناگون معطوف ميکردند. در دهه پنجاه هانس هاماز کيولد اين شيوه را بارها به کار برد. وي معمولا از اشيا از فاصله نزديک عکاسي ميکرد و با انتخاب نور صحيح و کنتراست به نتايج فتوگرافيکي کاملي دست ميافت. پرداختن به جزئيات سطح امکان ايجاد طرح هاي خطي انتزاعي را به وجود مي آورد. آرون سيسکيند، بويژه عکس هاي جالبي از اين نوع آفريد. ميکروگرافي نمونه اي شبيه کادربندي انتزاعي پرجزئيات است (ماکروگرافي) اين شکل کاربردي عکاسي، اغلب نشان دهنده جذابيت و زيبايي بسيار است. اگر چه مضمون واقعي اين گونه تصاوير را فقط متخصصان در ميابند. در اينجا بايد قبول کنيم که اکثر مشاهدات ما ارتباط مستقيمي با واقعيت ندارند و اين باعث توسعه بيان انتزاعي ميشود. بسياري از ميکروگرافها به صورت رنگي گرفته شده اند. در اين زمينه مانفرد کاژ به تجريبات زيبايي شناسي زيادي دست يافته و برخي از آثار وي به عنوان اصور تهيه اين نوع عکس شناخته شد. نقاشاني نظير سرژ پولياکوف چنان مسحور قانونمندي سطوح رنگي بسياري از ميکروگرافها شدند که اين عکس ها براي آنان منبع الهامي شد تا کادربنديهاي مشابه آن را در نقاشي هايشان به کار برند. نوع خاصي از کادربندي هاي انتزاعي را ميشد به سادگي با بازي نور ارائه کرد. از اين نظر نورنگاري ها Luminograms بسيار با ارزش و قابل توجه اند. براي ارائه چنين تصاويري عکاس يک منبع کوچک نور فراهم ميکرد و آن را با رشته اي باريک بالاي دوربين مي آويخت و به حرکت در ميآورد. هنگامي که دريچه ورود نور دوربين باز ميشد، اشعه نور لامپي که آويزان شده بود بر سطح فيلم نقوش بسيار زيبايي پديد ميآورد. همه اين اعمال در اتاق تاريکي انجام ميشد. پيترکيتمن از اين مراحل براي ايجاد تصوير استفاده ميکرد. پيتر کوژانيک قدمي فراتر نهاد و از نورنگاري به عنوان بخشي از مونتاژ استفاده کرد و آن را با يک شکل انتزاعي (آبستره) تقريبا ضد نور ترکيب نمود. هربرت دبليو، فرانک با انتخاب يک اسيلوسکوپ به عنوان منبع نور براي نورنگاريهايش از صفحه اين دستگاه عکس گرفت. روشي که وي سعي داشت از لحاظ نظري نيز آن را ثابت کند. ياروسلاف رازيک، با تاباندن اشعه نور از بين منشورهاي مختلف مانند اجسام شيشه اي و حتي صفحات نيمه شفاف، از نور به عنوان نوعي کادربندي کاملا متفاوت استفاده کرد. کادربندي هاي دقيقي که وي ايجاد کرده بود، تصاوير واقعي طرح هاي پخش اشعه نور بودند. پاول کنرادهونيش، دستگاهي شبيه پروژکتور سينما ساخت که اشعه خورشيد پس از انعکاس در صفحات بازتاب کننده نور به سمت محوطه اي هدايت مي شد که در آنجا شيشه اي رنگيني در مسير نور قرار گرفته بود. اگر از تغييرات دائمي سينماي خورشيدي عکسي برداشته ميشد، نوعي کادربندي انتزاعي که حاصل بازي نور بود ايجاد ميگشت. تلاش براي دستيابي به فرمهاي انتزاعي (ابستره) باعث شد تا عکاسان روي نگاتيو هم کارهايي انجام دهند و به تجربياتي دست بزنند. تجربه گر معروف، هاينز هاژک، هالکه، قطرات تربانتين را روي سطوح مرطوب مي چکاند و سپس نگاتيو را با گرفتن در بالاي شمع مشتعل به دوده مي آغشت. بزرگنمايي چنين نگاتيوي باعث پيدايش مناظر فانتزي و تصاوير کاملا انتزاعي ميشد. بخشي از شيمي گرام هاي پير کوردير با دست انجام شده بود. روش وي مبتني بر اين مراحل بود: کاغذ نورخورده مثبت در داروي ظهور قرار ميگرفت. در حين انجام ظهور، وي با پوشاندن بعضي از قسمت هاي کاغذ با دست يا ساير اشياء از اثر گذاري دارو بر آنها جلوگيري ميکرد. بدين ترتيب ميتوانست ايجاد تصاوير روشن روي پس زمينه تيره را به وسيله نور کنترل کند. در فرايند معکوس همين عمل ابتدا در حمام ثبوت انجام ميشد. در اين صورت سطح پوشانده شده، برعکس پس زمينه روشن، پس از ظهور تيره پديدار ميگشت. تجربيات پير کوردير تا حدي يادآور فتوگرام هاي موهولي ناگي بود که روي کاغذهاي چاپ ارائه ميشد و بيشتر قابل کنترل بود. کوردير روش شيمي گرام را با مواد عکاسي رنگي نيز انجام داد و اين امر اساسا امکانات کادربندي را افزايش ميداد. در دهه شصت تحولات جديدي در انتزاع موجود در نقاشي پديدار شد. از بين اين ها به ويژه مکتب هنر کوچک، براي عکاسي اهميت بسيار داشت و به منزله واکنشي در برابر موج احساسات و بيان فردي در اکسپرسيونيسم انتزاعي تلقي ميشد. هنرمندان مکتب هنر کوچک مايل بودند فقط روابطي اصلي و واضح را نمايش دهند و هر گونه وهم و استعاره را حذف کنند. بنابراين بيان استحاله شده و تجريدي را در ساختار اصلي و مختصر و مفيد يک شکل پياده ميکردند. سعي و تلاش هنري آن ها اين بد که مشاهدات اساسي و بنيادي را که تعيين کننده درک و آگاهي ما از فضاي اطراف است، مجسم کنند و آن را به نمايش بگذارند. مکتب هنر کوچک تا حدي موجب شد که هنرهاي تجسمي از آن پس فقط علم معاني يا فلسفه را براي بيان نظريات خود به کار گيرند. مکتب هنر کوچک، به همت تني چند از عکاسان آمريکايي، به خصوص دان گراهام، در عکاسي تجلي يافت. ويژگي کارهاي گراهام اين بود که سمبولهاي بخصوصي از زمان حاضر مثلا خانه هاي يکنواخت و کليشه اي آمريکا بيان را بدون هيچ گونه ضمائم غير ضروري به اشکال انتزاعي تبديل ميکرد. زيرا اين ساختمان ها همه در يک خط و پشت سر هم قرار گرفته بودند و اين امر يعني سلسله آرايش يکي از اصول مکتب هنر کوچک بود. اصولا هر چند بايد خاطر نشان کرد که در عکاسي به علت ماهيت واقعي آن نميتوان شرايطي را براي نمايش انتزاعي فراهم کرد با اين حال به دليل ويژگي هاي ميانه اي که عکاسي دارد، ارتباطي ضروري بين عکاسي و واقعيت پابرجاست. اين امر بسياري از نظريه پردازان مانند کارول پاوک را که عکاسي را به مثابه يک هنر نميپذيرفتند و قبول نداشتند، متعجب ساخت. با اين حال آن ها عکاسي را به عنوان وسيله اي ضروري و حياتي براي انتقال اطلاعات به رسميت ميشناختند.

Abstract Photography, Art Pictures, Photographer: Mostafa meraji, B & W Artistic