در روسیه جایی که سوروگین در آن زمان زندگی میکرد، عکاسان بسیاری برای ثبت تصاویری از زندگی اقوام و گروه های نژادی به مناطق گوناگون عزیمت میکردند. جوامع عکاسی حتی به عکاسان آموزش میدادند که چگونه برای اهداف علمی از صورت، نیمرخ و تمام بدن عکاسی کنند. تاکید عکاسان روسی بیشتر تجلیل از عظمت و شکوه امپراطوری روسیه و تنوع نژادی آن بود. ژرماکوف که خود در این زمینه بسیار فعال بود، سوروگین را به عکاسی از ایران تشویق کرد. هر چند که طرز فکر سوروگین در آن زمان منحصر به فرد نبود، ولی مسافرت او به ایران و عکاسی از آنجا نشانه تصمیم قاطعانه، شهامت، پشتکار او می باشد مسافرت کردن در قرن نوزدهم و قبل از آن نیازمند تهیه و تدارک و برنامه ریزی بسیاری بود. هتل و رستوران به آسانی پیدا نمی شد و راه ها نیز چندان مناسب نبود. عبور از بعضی از راه ها به علت اقوامی که در آن ناحیه زندگی میکردند خطرناک و مشکل آفرین بود. حمل وسایل سنگین عکاسی، همچون دوربین، سه پایه، وسایل لازم برای تاریکخانه مواد شیمیایی و نگاتیوهای شیشه ای بر مشکلات عکاسان می افزود. مسافرت به تنهایی امکان پذیر نبود. فیکس سازی و چاپ عکس ها بسیار مشکل بوده و همیشه امکان آسیب دیدن نگاتیوها بر اثر شکستن، گرد و خاک و حشرات وجود داشت.
حدود سال ۱۸۷۰ سوروگین و برادرانش کولیا (Kolia) و امانوئل (Emanuel) همراه یک کاروان بزرگ به ایران آمدند و در تبریز سکونت گزیدند. آن ها بعد از مدتی در خیابان علاء الدوله (خیابان فردوسی) یک استودیو عکاسی گشودند که کارهای هنری آن را آنتوان و کارهای تجاری آن را برادرانش بر عهده گرفتند. در طول زمان سوروگین موفق به جمع آوری ۷۰۰۰ نگاتیو شیشه ای  شد.  عکس های این  مجموعه را  میتوان در مجموعه آثار عکاسان ایران بوسخارت (Bosschart) مشاهده کرد. این مجموعه شامل عکس هایی از شاهان سلسله قاجار، و وابستگانشان، عکس هایی از آثار باستان چون پارسه (تخت جمشید) و نقش رستم، زندگی روزانه اقوام، زنان و مردان در لباس های محلی کردی، لری، ارمنی، زرتشتی، مسلمان و .. می باشد. مطابق روش آن زمان بر روی تمامی این عکس ها یک شماره نگاتیو حکاکی شده است. در عکس های ابتدایی این شماره ها بزرگتر و بعدها کوچکتر و نامحسوس تر شده اند، به طوری که عکاس سعی کرده است آن ها را در حاشیه لباس، روی سنگ ها و درختان مخفی کند. مجموعه بوسخارت نه تنها سوروگین را به بهتر به ما می شناساند، بلکه به علت تجاری بودن بسیاری از کارهای او، اطلاعاتی در مورد مشتریان او و خواسته هایش به ما داده می شود. سوروگین معمولا بر روی نگاتیوها اثری از مهر و یا امضای خود باقی میگذاشت. مسافران قرن نوزدهم معمولا خودشان عکاسی نمیکردند و عکس های آلبوم خاطراتشان از سفر را خریداری میکردند. بسیاری از عکس های سوروگین نیز بدین منظور گرفته شده اند. از آنجا که اکثر مسافران کمتر تصور علمی و معقولی از ایران داشته و بیشتر تحت تأثیر عقاید خیالی و افسانه ای مغرب زمین در مورد مشرق زمین بوده اند، عکاسان تجاری نیز سعی میکردند تا آن ها را از دیدگاهشان برنگردانند. سوروگین نیز سعی میکرد تا جنبه هایی از فرهنگ ایرانی همچون زندگی زنان، مذهب، آداب و رسوم، جشن و سرورها و روش های تنبیه خلافکاران را برای مشتریانش به طور جالبی به نمایش درآورد. او از مردان و زنان با زمینه های مذهبی متفاوت در لباس های محلی و با مشاغلی که خاص مشرق زمین است، عکاسی میکرد. برای مثال میتوانیم از عکس های او از بافندگان فرش، نمد مالها، دستفروشان، عشایر، گدایان، مجرمین و جلادان یاد کنیم. از آنجا که سوروگین سالها درتهران زندگی کرده و همسر او ارمنی ایرانی بود، موفق گردید تا به طبقات مختلف جامعه دستیابی پیدا کند. او همیشه به خاطر مهارت تخصصی اش مورد قدردانی قرار میگرفت. سوروگین به خاطر تکچهره های خوبی که میگرفت، عکاس عالیرتبه دربار ناصرالدین شاه و جانشینانش تا حتی رضا شاه گردید. به غر از شاه و اقوام او بسیاری از اعیان و اشراف تهران و بزرگان قبایل از مشتریان او بودند.
البته دامنه مشتریان سوروگین فراتر از افراد یاد شده و توریستها بود. بسیاری از محققین و موزه ها آثار او را خریداری میکردند. عکس های سوروگین را میتوان در تعداد قابل توجهی از انتشارات علمی آن زمان مشاهده کرد. هر چند که در بسیاری از موارد نام او به شکل نادرستی نوشته شده است. با وجود این که سوروگین در نمایشگاه های عکاسی بین المللی جوایز و مدال های متعددی دریافت میکرد، همچون نمایشگاه سال ۱۸۹۷ در بروکسل و ۱۹۰۰ در پاریس، نادرست نوشته شدن نامش باعث ناامیدیش میشد. شاه نیز به سوروگین لقب و نشان شیر و خورشید اعطا کرده بود. معمولا بر روی کاغذهای عکاسی، نشانی از مدال های دریافتی او برای نمایشگاه های بروکسل و پاریس و لقبش دیده میشد. مردم تهران سوروگین را تحت عنوان آنتوان خان می شناختند. سوروگین به خاطر عشق و علاقه ای که به ایران داشت خود را آنتوان خان، پرورده ایران می نامید.
تعدادی از عکس های سوروگین از وقایع آن زمان که در مجموعه بوسوخارت موجود نیست نشان دهنده وضعیت سیاسی تهران است. مهمترین این عکس ها مراسم دفن ناصرالدین شاه، اعدام خلافکاران، فعالیت های سیاسی و بعد از آن انقلاب مشروطه را نشان میدهد. عکس های سوروگین از لحاظ فضا و نورپردازی قابل توجه و منحصر به فرد است. نورپردازی در تکچهره هایی که در استودیو گرفته شده به صورت مورب بوده و حالتی آسمانی و بهشتی به عکس میدهد. عکس های خارج از استودیو هم به علت روش استفاده از نور فضای آزاد حالتی طبیعی دارند. تعدادی از این عکس ها که به علت طولانی بودن زمان لازم برای عکاسی نمایشی هستند، تقریبا به سورت عکسی که فوری گرفته شده است به نظر می رسند. سوروگین در کنار عکاسی علاقه زیادی به نقاشی و تحقیق بر روی نقاشی های سنتی ایران داشت. او یکی از تحسین کنندگان کارهای مینیاتور استاد بهزاد و رضا عباسی بوده و از نقاشان اروپایی علاقه زیادی به نقاش هلندی قرن هفدهم میلادی، رامبراند داشت. نقاشی های این نقاش احتمالا نقش عمیقی بر روی آثار سوروگین داشته است. با وجود این که او نیز مانند بسیاری از عکاسان از لباسها، فرش ها، میزها، و پرده هایی با تزئینات غربی استفاده میکرد، نورپردازی هایش منحصر به فرد بود.....
بخوانید دنباله مطلب را در کتاب نفیس ایران از نگاه آنتوان سوروگین (مجموعه عکس های اواخر قرن نوزدهم ایران، موزه ملی نژاد شناسی لیدن، هلند)

همچنین در صورت تمایل دنبال کنید در ادامه مطلب، خلاصه مختصری از تاریخ عکاسی ایران به نقل از کتاب سیر تحول عکاسی از پطرتاسک